Antón Cortizas Amado

O Bruno vai a unha escola na que hai nenos de todas as razas e cores. Na aula, o profesor proponlles xogos moi divertidos, como descubrir a qué persoa pertence a radiografía que lles fixeran no recoñecemento medico. Mediante as anecdotas do libro, o autor fai pensar os lectores sobre o sen sentido da discriminacion e sobre o feito de que, no fondo, todos somos iguais, ainda que por fora parezamos diferentes.

0

Rosaliak sei urte ditu eta idazten ikasten ari da eskolan. Aitak arkatz berezi bat oparitu dio: arkatz desobedientea da. Eskolan, andereñoak esaldiak idazteko agindu die haurrei, baina Rosaliaren arkatzak nahi duena idazten du. Andereñoa haserretu egin da Rosaliarekin: ez du sinisten arkatzak ez diola neskari jaramonik egiten. Baina andereñoak arkatza hartu eta nahi ez dituen esaldiak idatzi ditu, eta konturatu denean, lotsaren lotsaz gorri-gorri jarri da. Eskolako haur guztiek Rosaliaren arkatza erabili nahi dute orain, eta neskak arkatza zaindu egin behar du. Arkatzak, pozik, mezuak idazten dizkio Rosaliari.

Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.

Lino sufriu un ataque de poliomielite e por iso non puido ser mariñeiro. Pero o mar soñado será o escenario da súa aventura, cando descobre as aves que voan cara a atrás e que existe o misterio das illas Lobeiras: un lugar que non recollen os mapas e que so poden ver as persoas coñecedoras do seu segredo.

De tódalas bruxas que coñecedes, esta é a máis bruxa de todas. É unha bruxa auténtica, coma as de sempre, e vive nunha casoupa no medio da fraga. ¿Sabiades que unha bruxa non é auténtica se non ten unha curuxa? Pois e certo, por iso a bruxa Catuxa anda desesperadamente a procura dunha delas. Pero o que parece cousa de coser e cantar, resulta que non e tan doado como coser nin tan facil como cantar, porque as curuxas andan escasas e moi protexidas pola lei.¿Como fara, enton, a bruxa Catuxa para acada-la curuxa que precisa? Se abre-lo libro saberalo.

Leonel, a primeira novela xuvenil de Cortizas, narra a historia de Miguel, un mozo estudante que se despraza á aldea dos avós que a penas coñecía para pasar o verán estudiando o que suspendera. Miguel non imaxinaba que este veran seria o mais apaixonante da sua vida. E non so porque se ia atopar un mundo fascinante, ainda que alleo a sua vida da cidade; nin porque se veria mergullado na solucion dun apaixonante misterio; nin porque habia de coñecer a Leonel e a Metralla; nin porque se namoraria de Ana...

Unha forma de brincar coa poesía e apertala en poucos versos, xustiños e medidos, como se nunha parede de papel encaixásemos unha xanela, con forma de soneto, por exemplo, para dende ela mirarmos o mundo. E asi, brincando cos sonetos, argallamos estes zoonetos, para gozarmos e admirarmos con humor, tenrura, agarimo e tamen queixa, a vida dos animais que forman parte natural da nosa vida.

Con “Tenrura” arranca a colección “Libros para compartir”“Tenrura” cóntanos a historia dunha nena que vai ter un irmán. El, por suposto, vive dentro do ventre da súa nai. E vai ter que esperar nove

Cantos dedos tes nas mans? Cóntaos ben e o saberás. E como é mellor contalos? Coa axuda duns animais que de camiño que os contas un conto che contarán; mais ten coidadiño ao final...

Cal será o mellor momento deste día, cal será, para que leas adiviñas e aprendas a adiviñar? Cal vai ser? Agora mesmo! Veña, avante, empeza xa!

Trabalinguas A lingua hai que coidala, e non trabar nela, porque é un ben grande que temos. Un agasallo que o autor nos fai facendo o que mellor sabe facer xogar coas palabras para trabarnos… no cora

Rosalía, una niña de seis años, va a la escuela, donde está aprendiendo a escribir. Su padre le compra un lápiz muy especial, que parece tener voluntad propia y no escribe lo que quiere la niña. ¿Cómo reaccionara la "seño" ante este sorprendente hecho? Un divertido relato que muestra las dificultades de una niña para leer y escribir.

O Xiganano é un ser que medra e mingua segundo a hora do día. É o inventor de tódolos contos que se teñen inventado ata agora. Durante sete días déixase ver por tres amigas, ás que lles conta unha morea de historias. O Xiganano tamen falou con Anton Cortizas, o autor dete libro, para que puidese escribir. Mentres o facia, Anton pensaba se o Xiganano existiria ou non de verdade. E matinou nisto con tanta forza que o pensamento se lle escapou do cerebro. O Xiganano anda agora libre, libro como un papaventos, por todo o noso sistema solar.

Rosalía ten seis anos. Cando fala, da súa boca saen bolboretas que pairan no ar moi alegres, dicindo palabras moi bonitas. E as súas mans tocan as cousas con seis caricias, e seis suspiros salaian á vez. Rosalia vai a escola, onde aprende a ler e a escribir.Un dia acabouselle o lapis, chegou a casa e dixolle ao pai: -Papa, tesme que mercar outro lapis. O novo lapis resultou ser moi distinto ao anterior.Ao longo del ten escrita unha frase que di:Lapis especial para nenas de seis anos. Que ten de especial ese lapis?