Antton Kazabon

Mizel ez da oso gustura bizi. Aitak asko edaten du eta etxean ez da eroso sentitzen. Lagunak utzi eta zerbaiten bila abiatzen da. Lagun berriekin erretzen hasten da, edaten... Herriko mingain luze eta mizto gaiztoek ez diote asko laguntzen. Baina eskerrak baduen lagun on bat, oso laguna duen norbait.

Martina gure laguna desagertu denetik, urduri gaude guztiok, eta batez ere triste, lur jota. Eta normala da, izan ere, inork ere ez dakigu oraindik zer gertatu zen egun madarikatu hartan Martinarekin.Egun hartan bereziki, ni pozak txoratzen nengoen, Martina eta bion artean gertatu zen pasadizotxoarengatik. Gure laguna desagertu baino ordubete lehenago gertatu zenarengatik. Baina ustekabean, une batetik bestera, zoritxarra heldu zen gure artera. Non arraio sartu zen Martina? Norbaitek bahitu alzuen?Nonbaitetik berehala agertuko zela pentsatzen genuen, baina ez zen horrelakorik gertatu. Hilabete igaro da, eta oraindik ez dugu haren arrastorik.

Urdintxok zalantza handiak ditu bere buruarekin. Aterkia dela uste du, baina ez zaio euria gustatzen. Eta gainera, Alexanderrek harrika bota du gaixoa. Ez ote du inork maite?

Bixigu deitzen diote lagunek liburu honetako protagonistari, Markoxi. Ezizen hori bere aurrekoengandik datorkio. Hondartza izkinako harkaitz baten ondoan elkartzen dira ia egunero Markox eta bere lagunak. Han egiten dituzte beren jolasak eta hizketaldiak, eta itsasoan igeri saio ederrak ere bai. Baina badago misterioren bat Markoxen inguruan, arraro samarrak dira haren jokaera batzuk, eta egunetik egunera arraroagoak gainera. Lagunak ere konturatzen dira horretaz, baina ez dakite oso ondo zer gertatzen zaion mutilari. Azkenean, ordea, liburua irakurri ondoren, dena argi eta garbi geratzen da.

Irungo neska beltzaranak biziarazi zidan hurrengo esperientzia ikaragarriak beldurtu ere egin ninduen, eta etxera erretiratzea erabaki nuen. Hura niretzat gehiegizkoa zela pentsatu nuen. Latza izan zen, errepika ezina, bikaina, baina horrelako batekin aski nuela pentsatu nuen. Eta oraindik ere tarteka, han-hartako bizipen hartara irudimenezko joan-etorri laburrak egin ohi ditut barruak eskatzen didanean. Beharbada, amona Inexik horretaz zer pentsatuko lukeen gehiegi pentsatu gabe.Bai, badakit zer esan zenidan. Alexek batxilerra non egingo zuen bazenekiela. Baina gero eta gehiago nabaritzen zaizu Alexengana sentitzen duzun atrakzioa. Eta lasai, Aloña. Hori zuk ezin duzu kontrolatu. Baietz usteko duzu, irudituko zaizu, baina sentimenduak ezin ditugu guk nahi dugun bidetik eraman. Hauek gu eramaten gaituzte nahi duten lekura eta nahi duten bidetik. Beraz, alferrik zabiltza. Zuk bihotzari kasu egin, eta horren aurka ez borrokarik egin, galtzaile aterako zara eta.

Emotivo texto en verso sobre la muerte prematura del progenitor. También en euskera.

Gaur egun gurasoak dira etxeko zama daramatenak. Gurasoak, etxeko lanak egiten dituztenak. Gurasoak, etxeko martxaz eta seme-alabez arduratzen direnak. Gurasoak, agintzen dutenak. Gurasoak. Baina ez pentsa hori beti horrela izan denik. Ez horixe! Lehen ez zen horrela, eta Marik eta Martxelek dute aldaketaren errua.

Relato original, sencillo, lleno de valores y primorosamente ilustrado y presentado. Este título pertenece a la colección de cuentos infantiles Alboka: El Olentzero en apuros, ¡Hay que ver mi abuelita!, Sopa de ajo, Ahisa y la mariposa blanca, Nico y Zaldiko, Duérmete, niña... Disponibles todos los títulos también en euskera.

Bilduma honetako liburuak euskaraz sortutakoak dira eta gero beste bilduma paralelo batean gaztelaniaz ere argitaratzen dira. Albumak dira eta marrazkiak koloretan dira orrialde guztietan. Adin tarte

Ttantto pilota bat da, eskuz jokatzeko pilota. Gozoetan bizi da eta bertako pilotalekuan igarotzen ditu ordu gehienak. Pilota partidu asko daramatza bizkarrean, eta zahartzen ere ari da gizarajoa. Hala ere, oraindik oso ongi moldatzen da. Baina bat-batean, zerbaiten beldur da Ttantto eta, oso triste jarri da. Zergatik ote?

Maite kuttun bera duten bi bihotzen arteko liskarrak aurkituko dituzu istorio trumoitsu honetan.Behinola, erromatarrek Oiartzoko meatzeetan burdina ateratzen zuten, baina Trumoi, euskaldun gaztea, ez zen haien laguna. Batez ere, Klaudio erromatar gaztea gorrotatzen zuen, biek maitatzen baitzuten neska euskaldun bera: Eguzkilore. Noraino iritsiko ote dira Eguzkiloreren maitasuna lortzeko?

Gure barruan dabiltzan kontu ttikiak handitu ez daitezen, hobe izaten da nolabait kanporatzea. Arazotxo eta kezka horiekin deseroso sentitzen gara askotan, eta ez dugu jakiten zer egin, arduratzen gaituzten buruhauste horietatik askatzeko eta libre sentitzeko.Beñatek bere konttutxo horiek guztiak idaztea pentsatu du, eta gutunak idazten hasi da. Eta nahi gabe, jolas polita asmatu du.Zergatik ez zara zeu ere eskutitzak idaztera animatzen zure inguruko lagunei?

Nolako piku arbola Katua etxeko atarian orbelei so bizi da lasai bizi da eroso. Zumezko besaulkia besaulkian kuxina kuxinaren gainean katu mutur fina.

Usaimen eta entzumen oso finak ditu Gixelak.Gauzak ukitzea asko gustatzen zaio.Haren liburuak puntutxoz beterik daude.Batzuetan triste egoten da.Ba al dakizu zergatik?

Nolako piku arbola Hamar ardi bi ahari bost arkume haiekin nahasian lau antxume. Artalde bitxi artalde txiki lurrean bazka gaztainondoa aterki.

Elbira Zumaian jaio zen aspaldi-aspaldi, 1906an. Baina, aitaren lanarengatik, Donostiara joan zen bizitzera oso gazte zelarik

Bertsoz idatzita, oso sentikor istorio, guraso baten heriotza narratzen du ipuin honek.

Denis aitonarekin bizi da mendian, gustura asko gainera. Baina aitonak badu kezkabat: Denis ez da eskolara joatean, baserritik urruti baitago eta horregatik, oraindik ezdaki ez idazten ez irakurtzen. Aitonak Edurne lehengusinari eskatu dio oporretanbaserrira joan eta Denisi letrak irakurtzen ikasteko.