Antton Kazabon

Mizel ez da oso gustura bizi. Aitak asko edaten du eta etxean ez da eroso sentitzen. Lagunak utzi eta zerbaiten bila abiatzen da. Lagun berriekin erretzen hasten da, edaten... Herriko mingain luze eta mizto gaiztoek ez diote asko laguntzen. Baina eskerrak baduen lagun on bat, oso laguna duen norbait.

Martina gure laguna desagertu denetik, urduri gaude guztiok, eta batez ere triste, lur jota. Eta normala da, izan ere, inork ere ez dakigu oraindik zer gertatu zen egun madarikatu hartan Martinarekin.Egun hartan bereziki, ni pozak txoratzen nengoen, Martina eta bion artean gertatu zen pasadizotxoarengatik. Gure laguna desagertu baino ordubete lehenago gertatu zenarengatik. Baina ustekabean, une batetik bestera, zoritxarra heldu zen gure artera. Non arraio sartu zen Martina? Norbaitek bahitu alzuen?Nonbaitetik berehala agertuko zela pentsatzen genuen, baina ez zen horrelakorik gertatu. Hilabete igaro da, eta oraindik ez dugu haren arrastorik.

Elbira Zumaian jaio zen aspaldi-aspaldi, 1906an. Baina, aitaren lanarengatik, Donostiara joan zen bizitzera oso gazte zelarik

Aspaldi samar, 1944ko apirilaren 5ean jaio zen Xabier, Oiartzungo Landetxe izeneko etxe handi batean.

Lurdesek barru-barruan zeramatzan euskara eta musika.Gitarra eta pianoa bidelagun, Euskal Herria kantuz jantzi zuen,bakarrik, zein Xabierrekin eta beste kantariekin batera.Gaztetxoentzat ipuinak, antzerkiak eta kantak ere sortu zituenUrnietako neska kantariak.

Urdintxok zalantza handiak ditu bere buruarekin. Aterkia dela uste du, baina ez zaio euria gustatzen. Eta gainera, Alexanderrek harrika bota du gaixoa. Ez ote du inork maite?

Bixigu deitzen diote lagunek liburu honetako protagonistari, Markoxi. Ezizen hori bere aurrekoengandik datorkio. Hondartza izkinako harkaitz baten ondoan elkartzen dira ia egunero Markox eta bere lagunak. Han egiten dituzte beren jolasak eta hizketaldiak, eta itsasoan igeri saio ederrak ere bai. Baina badago misterioren bat Markoxen inguruan, arraro samarrak dira haren jokaera batzuk, eta egunetik egunera arraroagoak gainera. Lagunak ere konturatzen dira horretaz, baina ez dakite oso ondo zer gertatzen zaion mutilari. Azkenean, ordea, liburua irakurri ondoren, dena argi eta garbi geratzen da.

Irungo neska beltzaranak biziarazi zidan hurrengo esperientzia ikaragarriak beldurtu ere egin ninduen, eta etxera erretiratzea erabaki nuen. Hura niretzat gehiegizkoa zela pentsatu nuen. Latza izan zen, errepika ezina, bikaina, baina horrelako batekin aski nuela pentsatu nuen. Eta oraindik ere tarteka, han-hartako bizipen hartara irudimenezko joan-etorri laburrak egin ohi ditut barruak eskatzen didanean. Beharbada, amona Inexik horretaz zer pentsatuko lukeen gehiegi pentsatu gabe.Bai, badakit zer esan zenidan. Alexek batxilerra non egingo zuen bazenekiela. Baina gero eta gehiago nabaritzen zaizu Alexengana sentitzen duzun atrakzioa. Eta lasai, Aloña. Hori zuk ezin duzu kontrolatu. Baietz usteko duzu, irudituko zaizu, baina sentimenduak ezin ditugu guk nahi dugun bidetik eraman. Hauek gu eramaten gaituzte nahi duten lekura eta nahi duten bidetik. Beraz, alferrik zabiltza. Zuk bihotzari kasu egin, eta horren aurka ez borrokarik egin, galtzaile aterako zara eta.

Emotivo texto en verso sobre la muerte prematura del progenitor. También en euskera.

Gaur egun gurasoak dira etxeko zama daramatenak. Gurasoak, etxeko lanak egiten dituztenak. Gurasoak, etxeko martxaz eta seme-alabez arduratzen direnak. Gurasoak, agintzen dutenak. Gurasoak. Baina ez pentsa hori beti horrela izan denik. Ez horixe! Lehen ez zen horrela, eta Marik eta Martxelek dute aldaketaren errua.

Relato original, sencillo, lleno de valores y primorosamente ilustrado y presentado. Este título pertenece a la colección de cuentos infantiles Alboka: El Olentzero en apuros, ¡Hay que ver mi abuelita!, Sopa de ajo, Ahisa y la mariposa blanca, Nico y Zaldiko, Duérmete, niña... Disponibles todos los títulos también en euskera.

Bilduma honetako liburuak euskaraz sortutakoak dira eta gero beste bilduma paralelo batean gaztelaniaz ere argitaratzen dira. Albumak dira eta marrazkiak koloretan dira orrialde guztietan. Adin tarte

Nolako piku arbola Katua etxeko atarian orbelei so bizi da lasai bizi da eroso. Zumezko besaulkia besaulkian kuxina kuxinaren gainean katu mutur fina.

Nolako piku arbola Hamar ardi bi ahari bost arkume haiekin nahasian lau antxume. Artalde bitxi artalde txiki lurrean bazka gaztainondoa aterki.

Bertsoz idatzita, oso sentikor istorio, guraso baten heriotza narratzen du ipuin honek.

Denis aitonarekin bizi da mendian, gustura asko gainera. Baina aitonak badu kezkabat: Denis ez da eskolara joatean, baserritik urruti baitago eta horregatik, oraindik ezdaki ez idazten ez irakurtzen. Aitonak Edurne lehengusinari eskatu dio oporretanbaserrira joan eta Denisi letrak irakurtzen ikasteko.

Udalekuak, ibilaldiak, lagun berriak… Zeinen polita! Zeinen atsegina eta gustagarria! Baina beti ez dira izaten udako kontu hauek hain politak eta zoragarriak. Ez horixe! Bestela irakurri Alainek kontatzen digun historia hau. Alain, Itsaso, Maddi, Iratxo eta Eñauten bizipen beldurgarria. Maitasun historiatxoak ere barruan, baina bestelakoak ere bai. Batez ere bestelakoak, beldurrezkoak. Itsasori gauaren erdian bere ohe atzean agertzen zitzaion mutil sonanbulu hura, ez pentsa gero ametsetakoa edo gezurrezkoa zenik! Udalekuak politak izaten dira, baina egunez. Ilargiaren argitan gertatzen direnak, beti ez dira parte onekoak izaten.

Ines triste bizi zen aita galdu zuenetik. Lehen hain neska bizia eta alaia zena, zeharo goibeldu zen. Itzalita bezala gelditu zen gaixoa. Haren begiak ez ziren lehengoak, ez haren begiratuak ez zuen lehengo brilorik, ez lehengo eguzki-izpirik. Buru-makur, pentsakor eta triste gelditu zen neska txikia. Ikastolan ere ezinean hasi zen. Lehen ikasle bizkor, argi eta langilea zena, beherakada hasi zen. Eta irakasleen ahaleginak ere ez zuen ezertarako balio. Itxita zegoen. Uda gainean zegoen, eta amak bazuen eguzkiaren printzek alabatxoa berpiztuko zuten esperantza.