Christian Voltz

A eterna pregunta que todos nos facemos nosprimeiros anos da infancia, sobre a onde van aspersoas cando morren, é o tema central desteálbum. Pero esta obra é especial, non só polaternura que transmite a historia, senon tamen polaorixinalidade da sua proposta estetica, elaboradacunha tecnica mixta a base de collage e figuras enrelevo elaboradas con materiais de metal, madeira etea.Avo e neto comparten o seu tempo no xardin, oespazo preferido da avoa da familia e onde alembran. Christian Voltz logra o xeito de plasmar asua presenza: con trazos de valor etereo e tamenmediante o simbolo material dunha bolboreta, quelles acompaña, lles axuda a realizar as tarefas cotiase, sobre todo, lles protexe...

« Digues, avi, on és l’àvia?Això, menut…Hi ha qui diu que és sota terra, amb els cucs…Ximpleries! Amb lapor que li feien aquestes bestioles! D’altres pensen que és allà dalt. Que vola entreels núvols

Christian Voltz desarrolla en esta obra los conceptos de construcción y deconstrucción. A partir de una estructura repetitiva que se apoya en frases sencillas y recursos visuales asequibles a los primeros lectores, presenta una divertida historia con la que enseña a ver mas alla de lo aparente. Porque, ¿que se esconde tras un monton de objetos sin valor? Aparentemente, nada... Sin embargo, si observamos bien, intuimos que poco a poco, segun como se coloquen esos elementos, surge mas de un personaje. Uno por uno, los objetos se ordenan para formar la cabeza, el cabello, el cuerpo... Pero, ¡atencion! Basta un simple traspie para volver al comienzo de la historia...

Onde está? Estará debaixo da pedra? Nada! Onde está? Estará detrás do puñado de pelos? Non! Onde está? Estará agachado entre os arames? Christian Voltz desenvolve nesta obra os conceptos de construccion e deconstruccion. A partir dunha estrutura repetitiva que se apoia en frases sinxelas e recursos visuais asequibles aos primeiros lectores, presenta unha divertida historia coa que ensina a ver mais alo do aparente.

De mañá, ben cedo, o señor Luís cavou un burato enorme na terra. Neste burato enorme o señor Luís deixou caer un granciño cheo de promesas. Despois, o señor Luís volveu tapar o enorme burato e saltou enriba del con todas as suas forzas para pisar a terra. Despois, o señor Luis regou ben a terra coa sua regadeira. O protagonista deste relato sementa algo na terra. Agarda un dia tras outro, baixo a expectante mirada dun paxaro, co desexo de ver crecer a flor que naceria dun granciño. Ainda nada?, preguntabase cada maña, ao ver que da semente non daba agromado ningunha pranta, ata que un bo dia...

Jeux de doigts, sauteuses, chansons à gestes, rondes, promenades : ce répertoire varié, traditionnel aussi bien que contemporain (Pierre Chêne, Chantal Grimm, Pierre Lozère, Steve Waring...), convoqu

Erguerse da cama, vestirse, almorzar, ir ao traballo? Así todos os días, sempre igual. Pero certo día unha sorpresa agarda a Leoncio na oficina. E o humor de Leoncio experimentará unha gran melloría. Destaca a sua orixinal aposta estetica

De mañá, ben cedo, o señor Luís cavou un burato enorme na terra. Neste burato enorme o señor Luís deixou caer un granciño cheo de promesas. Despois, o señor Luís volveu tapar o enorme burato e saltou enriba del con todas as sºas forzas para pisar a terra. Despois, o señor Luis regou ben a terra coa sºa regadeira. O protagonista deste relato sementa algo na terra. Agarda un dia tras outro, baixo a expectante mirada dun paxaro, co desexo de ver crecer a flor que naceria dun granciño. Ainda nada?, preguntabase cada maña, ao ver que da semente non daba agromado ningunha pranta, ata que un bo dia...

Veña, veña, miña gordecha! Que xa é hora! Uaaa...! Unha araña enorme! Toma! E toma! Aí quedas! Lobos te coman, bicho noxento! ...E de súpeto, catapum! A granxeira sofre un inesperado percance, pero..

I de sobte, patapam! La grangera pateix un contratemps, pero... ni la vaca, ni lase, ni el porc, ni el gos, ni el gat,ni el pollet, ni tan sols el mosquit assumeixen la culpadel que ha passat. Llavors, la responsabilitat del desastreDe qui sera?Aquesta divertida i esbojarrada historia, destructura encadenada i circular, i amb grans dosis dhumor, es una reflexio ironica sobre la culpaAmb un ventall de personatges delirants, Christian Voltz ens fica en el seu imaginari particular, construit amb collagede fibres textils, filferros, xapes, fustes i altres materials reciclats.

Tarta goxoa egitea ez da hain erraza. Ez antzinako errezetetan, ez gaurko gailu mugikorretan azaltzen denari jarraituta ere. Begira, bestela zer-nolako kinkan dabilen gure Anatole, bere gonbidatua badatorrela-eta estu eta larri. Prestatzen ari den tartak oso itxura txarra du, eskerrak badituen lagun atsegin batzuk, bakarrik utziko ez dutenak. Baina, Ai ene!Izan ere, lagun horien amona, amama, amatxi eta amaniek bakoitzak bere erara egiten du tarta, eta hori ez dator bat Anatolek tarta egiteko moduaz daukan ideiarekin. Iradokitzen dizkioten osagaiak gero eta bitxiagoak dira, eta merienda goxo-goxo bat izatea nahi zuena gero eta urrutiago dago helburu horretatik.Umorerik ez da falta Christian Voltzen istorio honetan, ez eta hain berea duen grafismo berezia ere: gauza birtziklatuak erabiliz poteak, burdin-haria, zurezko piezak, ehun-zuntza osatzen ditu bere pertsonaiak, testura leunez koloreztatutako fondoetan nabarmentzen direnak. Oso liburu jostagarria, ustekabez betea eta gozogintzako ezagupenez baino asmo onez hornituagoa.

Eta bat-batean, danba! A zer ustekabea, behia jeztera zihoan emakumearen baina ez da izan ez behia, ez astoa, ez txerria, ez txakurra, ez katua, ez txita, ez eltxoa inork ez da gertatutakoaren erruduna. Orduan, nork triskantzaren errua? Istorio aldrebes eta entretenigarri honek egitura kateatua eta biribila du, eta ez du falta umorerik. Erruari buruzko hausnarketa ironikoa proposatzen du. Pertsonaia eromenezkoen sail baten bidez, Christian Voltzek, bete-betean sartzen gaitu bere-berezkoa duen imaginarioan. Ehuna, txapa, zura eta zenbait material birziklatu erabiltzen diren collagea du teknika. Egileak tipografia ere erabiltzen du zenbait hitzen soinua nabarmentzeko. Testuaren banaketa poetikoak ere argi uzten du osagai kateatu eta errepikapenak pilatzen direla, hitz-errenkadetan ohi den bezala.

"Che disastro! Ho invitato Bianca per la merenda...Ed e da piu di unora che cerco di prepararle una torta deliziosa,ma NIENTE va per il verso giusto!Impasto cremoso!Non ha alcun senso questa ricetta!."Preparare Una merenda deliziosa non e semplicecome potrebbe sembrare, nemmeno leggendo la ricetta sul librodi cucina o sullo smartphone. Lo sa bene il povero Alfonso,disperato perche il tempo passa e lui non riesce a combinarenulla di buono davanti ai fornelli. Il suo dolce ha proprioun brutto aspetto e solo laiuto degli amici puo cambiarela situazione. Ma e davvero cosi?