La obra, ganadora del XXVIII Premiod e Poesía Ciudade de Ourense, publicada ahora en edición bilingüe castellano/Gallego transita los bordes del laberinto interior que todos poseemos guíandose con la
A nación incesante é unha memoria activa e lúcida sobre o país vivido, sobre a experiencia da súa historia e sobre o pulso máis actual do seu decorrer político. Todas as dimensións que o presente fornece polarizan unha analise critica rigorosa e unha optica que permite proxectar o futuro. Pensar unha nacion e construir un vieiro de libre paso, unha paisaxe de texturas plurais onde se plasmen os anceios dos que foron e dos que son solidariamente mulleres e homes comprometidos coa idea dunha Galiza no universo. Xose Manuel Beiras e un dos homes que mais leva loitado por esa nacion incesante que ven do pobo e que ten a sua mais nidia raiz na liberdade e na xustiza social que ese pobo reclama.
Unha chamada a prol da esperanza nun tempo de desacougo. Territorio da desaparición reúne o traballo de creación desenvolvido por Miguel Anxo Fernán Vello durante os últimos anos, o poemario é unha chamada a resistencia a traves da palabra, que na obra de Fernan Vello e o lugar da emocion pero tamen da loita contra o esquecemento. O libro e o primeiro publicado por Miguel Anxo Fernan Vello des que, no ano 1996, publicara As certezas do clima. Co titulo de Territorio da desaparicion, o poeta fai unha chamada a prol da esperanza nun tempo de desacougo e lenta descomposicion das arelas de progreso ao que a poesia non debe permanecer indiferente. Inmigrantes, exiliados e repatriados constituense en protagonistas dun territorio no que a derrota e a ameaza do baleiro pretenden impoñerse e no que os poetas sobreviven na voz impenetrabel da paciencia. Nese mesmo espazo metaforico e literario, a escritura do propio poema acaba por ser a autentica esperanza. Miguel Anxo Fernan Vello traza os lindes poeticos dun territorio ermo cada vez mais presente no noso tempo. A sua voz, unha das mais singulares da poesia galega contemporanea, teima na poesia como palabra que nos esperta e outorga as cousas unha verdade firme e necesaria
No seu momento, Xosé María Álvarez Cáccamo cualificou este libro como "o momento de máis aguda lucidez e tensión emotiva no total da obra do seu autor".
