NINON DE LENCLOS

"Me preguntáis, marqués, si cuando una mujer os concede el último favor os da con ello una prueba irrefutable de su amor. Sí y no... Las razones para ceder estos últimos beneficios son infinitas. A una la decide la curiosidad; otra, poco aventajada en lo que a belleza se refiere, deseará afianzar al amante con el aliciente del placer; aquélla se convencerá de que necesita conquistar a un hombre con el único fin de engrosar su vanidad; otras cederán a la compasión, a las circunstancias o a la oportunidad, o simplemente al placer... Qué sé yo... El corazón es caprichoso y las razones que le deciden tan singulares y variadas que es imposible descubrir qué resortes lo manejan"

O marqués mozo de Sévigné solicita de Ninon a súa tutela para que o dirixa en cuestións de galantería na súa entrada en sociedade. Ninon acepta e a partir de aí inicia unha correspondencia na que lle vai explicar o mellor modo de tratar coas mulleres e como seducilas, ditandolle a sua conducta e instruindoo nas debilidades, patoloxias e segredos do corazon destas, ainda que iso supoña, como ela di, traizoar o seu sexo. Estas cartas lense coma se fosen unha novela xa que ao longo dos textos observamos o avance ou o retroceso do mozo Sevigne na sua conquista, os seus fracasos e os seus triunfos. Ninon e coma unha mestra amabel e risoña. Non se enfada, burlase amabelmente do marques e dos seus contratempos e axitacions. Esta correspondencia que forman un total de oitenta cartas, das que traducimos neste volume corenta, foi recollida por Damours e publicada de maneira postuma por primeira vez en 1750 por Crebillon fillo, celebre autor dramatico e membro da Academie Française. O estilo das cartas e simple e directo. En xeral informal e elegante pola sua sobriedade. Ninon fai gala dun fino sentido do humor e utiliza unha lingua rica e coidada, adaptada a sua vision naturalista do amor.