Baixo o ceo de xeo

| hace 1 año

Facía moito da miña última lectura de ciencia ficción en galego, e por un escritor galego, e non pudo prestarme máis. Son varios os aspectos que me foron gañando. Un comezo que engancha, dúas historias paralelas, que quedan en punto álxido a cada capítulo, e manteñen o interés de modo que sempre queres seguir co que che está a contar. Unha mestura moi ben avida, por unha parte unha narración onde predomina a fantasía, con acenos a autores e obras magnas no xénero, e por outra unha colonia artificial no espazo, a miña querida ciencia ficción. O “xiro”, os que me coñecedes xa un pouco, sabedes que é algo que aprecio moitísimo nun texto, que me sorprenda, que me leve cara algo e nalgún punto poda deixarme do revés. No primer tercio a historia de repente cambia, non é algo drástico, pero cambia a visión, e un sorriso florece no lector cando iso acontece. Co paso das páxinas ides atopar esa dualidade Calor/Frío, como non, ides empatizar e estar do lado dos pequenos, dos que o teñen todo en contra, dos que xogan á desesperada por salvar o pouco que lles queda, Minë, que nome máis fermoso, Raissa e a súa relación con Roi. O premio “Illa Nova” de narrativa en 2024 foi para esta obra que edita Galaxia, sí aquela editorial que presidira Pedrayo no 50, vai xa boa, pero si a herdanza son publicacións coma “Baixo o ceo de xeo” o que se sementou está xa para a colleita. Ogalla que neste nadal, neste día que comeza o inverno, se espalle a súa lectura por tódolos lares, Calor chegará a eles. Fíxome desfrutar de novo da ciencia ficción que máis me gusta.