Marilar Aleixandre, página 2 de 4

Lobos nas illas é un conxunto de vintetrés relatos que abalan na estrema entre o soñado e o vivido e teñen como referencia a vila imaxinaria de Lobeira e a un grupo familiar que se reúne para o enterro da avoa octoxenaria. Lobeira concibida como territorio da imaxinacion, como lugar ilocalizable nos mapas, inzado de reminiscencias miticas.

Fóra da rúa principal a Alxama era un fedorento dédalo de quellas envoltas na tebra, nas que cabía escoller entre vadea-lo rego de auga sucia que circulaba polo medio, ou esvarar nas tonas de froita e lixos acumulados nas beiras. Debido o desafio que mantiñan coas autoridades, e para dificulta-las detencions ou os desaloxos, os mourazos arrincaran, habia moito tempo, as placas cos nomes das ruas (que no ano de fundacion do campamento denominabanse Alecrin, Aleli, Alhucema, Azar e outros nomes de flores)...

Nas festas do verán, en Olveira, Sabela gañou o concurso dos videoxogos e Nito o da caza das ratas. Ningún dos dous coñecía ó outro.Sabela ten afeccións ecolóxicas. Nito prefire non saber que fai coas ratas que caza o dono da hamburgueseria para quen traballa.Unha noite de san Xoan que cadrou en lua chea, Sabela saltou por riba da cacharela pedindo un desexo. Unha semana despois xa estaba envolta nunha imprevista aventura, para a que tera que contar coa axuda de Nito, o cazador das ratas.O irman de Sabela forma parte dun grupo de ornitologos preocupados porque os peneireiros cinsentos, unha especie protexida, estan a desaparecer dun xeito misterioso en toda Europa.Sabela e Nito seran as persoas encargadas de desenguedella-Io fio do problema. Un fio que os levara primeiro a Portugal, logo a Irlanda, de novo a Portugal e, por ultimo, a ria de Vigo, coa desarticulacion da banda de traficantes que andaba a rematar cos peneireiros cinsentos. E, o longo do seu itinerario, viven aventuras a eito: persecucions, encerros, sorpresas... De todo iran saindo con ben, gracias a intelixencia de Sabela e o sangue frio de Nito.

O trasno de Alqueidón, ilustrada de forma realista por Miguelanxo Prado, contén tres contos (o que dá título ó volume, �Neve na Amaía� e Chave de Ponte, Chave de Carballo�) que teñen como elemento un

La Carlota acostuma a parlar amb el pòster d'un músic de rock, ja mort, que té penjat a la paret. Li explica els seus dubtes, els desenganys amorosos i els problemes amb què es troba en el nou instit

Unha formiga coxa, unha ra peluda e unha cobra chosca deciden buscar algún lugar onde non sexan menosprezadas polas súas eivas e sexan consideradas iguais, e así comezan a súa aventura.O primeiro sitio o que chegan e unha cidade enfeitizada. As tres amigas ofrecense a busca-lo remedio; nese traballo atopan un rato de biblioteca. Resolto o feitizo, a rexedora da cidade regalalles un estoxo de coiro que conten unhas tesoiriñas, unha agulla e un coitelo.Continuando a viaxe, as tres amigas, as que se unira o rato de biblioteca, caen presas dos fanaticos. Gracias as tesoiriñas e mais o coitelo de prata conseguen escapar da trampa.Chegan logo a unha illa onde todo e moi pequeno. Todos andaban moi preocupados buscando a princesiña Hipatia que xa levaba un dia sen aparecer. As tres amigas conseguen encontrala despois de adiviña-lo esconxuro para abri-la entrada dunha cova subterranea.Finalmente, nun val preto da praia de Estorde, encontran aquel lugar que andaban buscando.

Que é o que máis desexan as mulleres? Velaí unha difícil pregunta que levará a El-Rei Artur por todo o mundo á busca dunha sinxela resposta: “gobernar a súa vida”. Cando todo parecía perdido, a Abom

Bibi tenía mucho miedo a la noche. Por eso un día el ratoncito Pérez la llevó a conocer a los monstruos que viven en la oscuridad,

¿Es posible vivir sin soñar? El malvado Devorador de sueños no podrá seguir haciendo de las suyas porque, gracias a la ayuda del chápiro verde, Fa, una muchacha imaginativa y valiente, consigue llegar hasta lo mas escondido del bosque y liberar al lagarto de dos rabos... Y todo porque a la abuela un dia se le quemo la sarten y menciono al extraño duendecillo...¿Es posible vivir sin soñar? El malvado Devorador de sueños no podrá seguir haciendo de las suyas porque, gracias a la ayuda del chápiro verde, Fa, una muchacha imaginativa y valiente, consigue llegar hasta lo mas escondido del bosque y liberar al lagarto de dos rabos... Y todo porque a la abuela un dia se le quemo la sarten y menciono al extraño duendecillo...

Marilar Aleixandre es una de las escritoras gallegas más reconocidas de la actualidad. Estos cuentos, traducidos del gallego por ella misma, son una perfecta muestra de su talento, y fueron galardonados con el Premio de la Critica de Galicia y el Premio Alvaro Cunqueiro. La autora nos introduce en un mundo magico, ancestral, poblado de seres miticos, personajes que transitan unas tierras situadas en una region donde se confunden sueño y realidad, historias contadas o recordadas mientras la abuela espera ser enterrada y la casa familiar, a su vez, se dispone a cerrar los ojos, pues ninguno de los hijos vive ya en ella.

A expedición do Pacífico é unha novela de aventuras que conta as peripecias dunha nena de doce anos, Emilia, que se agacha como polisón nunha expedición científica que parte para explorar o Pacífico. A accion que se desenvolve no seculo XIX, non renuncia a estar escrita desde este fin de seculo. As ideas feministas, a polemica entre o darwinismo e o creacionismo a paixon polo coñecemento estan nas paxinas desta excepcional novela.

Paco, o alcalde de Santorén, recorda o que un día lle dixera Lucía, o seu amor primeiro, cando os dous eran militantes dun partido clandestino formado por a penas un cento de revolucionarios: �deixar

Unha aventura urbana e actual coa publicidade como arma contra o poder.Premio Álvaro Cunqueiro de Narrativa, 1998. Unha chamativa campaña de contrapublicidade que ten como obxectivos bancos e empresas de todo tipo estendese pola cidade. Dous xornalistas deben averiguar quen esta detras da Compañia Clandestina de Contrapublicidade e cales son as suas pretensions.

Materia prima é un mapa, unha cartografía que orienta ao lector a través da narrativa galega contemporánea. Este é o seu estado actual, unha importante aproximación antologada e prologada polos críticos literarios Ramon Nicolas e Armando Requeixo. Son, todos, relatos ineditos de autores e autoras de recoñecido prestixio, dezasete relatos escritos especialmente para a ocasion, boa materia prima transformada en ricaz expresion dun tesouro creativo do noso presente e do porvir literario mais inmediato. Unha antoloxia da narrativa galega do seculo XXI que convida soñar e que confirma a vizosidade e vitalidade desta nosa Republica das Letras.O obxectivo do presente volume e ofrecer aos lectores galegos unha antoloxia epocal da mellor narrativa curta galega daqueles autores que publicaron unha parte substantiva da sua mellor produccion xa na pasada decada.

Desmentindo a primavera pode lerse como a memoria dunha casa, de tantas casas de Galicia, onde o lume estivo prendido ininterrompidamente desde mediados do século XV ata finais do XX, en que os libros turran polos fillos para fora da casa e do lugariño. A memoria da casa mesturase coa do seu ultimo habitante, coa das abellas, cronistas de mortes e nacementos, do bambu que conspira para derribar os muros, do sal que teima en reber unha e outra vez nas paredes do salgadoiro. Consomese o derradeiro rachon no lume e, crebando a tradicion, alguen varre as cinzas da cociña. Os espiritos dos devanceiros, aventados coa cinza, uniran os seus reproches aos das mazas caidas na herba.

Ines eta Diegoren etxean lo egin ezinik dabiltza azken gauetan, eta dena iratxo baten erruz. Amamak arroz katilu bat jartzea erabakitzen du, iratxoak horren kontra talka egin eta arroza lurrera bota dezan. Hartara, bildu nahi duenean, bat, bi... bat, bi... hasiko da, kontatzen ez dakiela konturatuta haserretu, eta alde egingo du. Amamak esandako moduan gertatuko dira gauzak, baina Ines iratxo gaixoarekin errukitu eta hari zenbatzen irakastea erabakiko du. 8 URTETIK GORAKOENTZAT Bego Montorioren itzulpena. Anabel Leeren marrazkiak.