Ramón Otero Pedrayo, página 2 de 4

Ramón Otero Pedrayo (1888-1976) es una de las más relevantes figuras de la llamada"Generación NÓS", en la que se incluyen nombres tan ilustres como los de Castelao, Vicente Risco y Florentino Cuevillas. Al celebrarse el centenario del nacimiento del autor, la Fundacion Pedro Barrie de la Maza, de la que fue Premio Vitalicio, se ha sumado a los diversos homenajes que realzan la memoria del fecundo escritor, con la publicacion de cuatro novelas, una de ellas"La fiesta del Conde Berstein"inedita, en las que las caracteristicas humanas, culturales y de capacidad expresiva en castellano son muy evidentes y valiosas. En este primer volumen se incluyen las novelas"Las palmas del convento"y"La fiesta del Conde Bernstein"

Este libro aparecido en 1934 provocou certo desconcerto. Por primeira vez Otero Pedrayo non falaba de Galicia nunha das súas novelas, senón que nos contaba a vida de Zacarías Werner (1768-1823) e nos introducia coa sua capacidade evocadora na Europa daquel tempo.

A crítica actual pondera a validez e actualidade da producción dramatúrxica oteriana, pois alén da súa dedicación ao teatro non ser esporádica ou puntual como por veces se ten pretendido, supón un referente extraordinario para moitos dramaturgos contemporaneos, en especial con relacion ao seu ambicioso proxecto do Teatro de Mascaras.As pezas que se recuperan neste volume, Dialogos na Neboa, Traxicomedia da Noite dos Santos e O fidalgo e a noite, corresponden a diferentes periodos e concepcions dramaticas da obra de Otero Pedrayo, erixindose asi unha mostra representativa da sua proteiforme escrita teatral.

Unha das pezas máis significativas da narrativa de Otero Pedrayo, pintura viva da sociedade rural de Galicia no século XIX, vista a través da historia de dúas familias fidalgas. Trátase dunha novela que se foi publicando dividida en tres volumes e que narra a historia dos Doncos e dos Puga, duas familias que representan o pasado e o futuro do pais. Aqui atopanse as principais correntes do XIX galego: a desfeita do tradicional mundo agrario debida ao fracaso da fidalguia rural e aos efectos da desamortizacion de bens eclesiasticos; a irrupcion dunha nova economia capitalista e dunha concepcion burguesa da vida; o nacemento das ideoloxias e os movementos galeguistas

A profesora Aurora Marco reune neste volume unha serie de textos e bocetos dramáticos, concebidos ao xeito do “Teatro de Máscaras” e publicados en diversos xornais galegos, nos que se patentiza toda

Compilación de relatos na que atopamos a un Otero Pedrayo claro e sinxelo na narración, amante do ben contar.

A prosa sempre viva e potente dun dos nosos escritores de máis talento de toda a historia, a través de nove relatos excepcionais. Estes nove relatos teñen diversos estilos e intencións, que van desde os que poderiamos chamar intelectuais ata os que se poderian inscribir no mellor realismo de Otero Pedrayo. Son estes ultimos, de maneira especial, os que revelan o extraordinario talento narrativo do seu autor, verdadeiro mestre da pintura de tipos e circunstancias relacionados coa vida galega.

O señorito da Reboraina é a derradeira novela escrita por Otero Pedrayo e a única que publicou en galego despois da Guerra Civil. Publicada por vez primeira en 1960, narra a vida do fidalgo don Xoán Manuel Pereira de Castro, un singular personaxe que da orixe a unha documentada novela de humor e aventuras que parodia o mundo da fidalguia.

Unha novela imprescindible para comprender a evolución da narrativa galega do século XX. Publicada en 1930, cando o seu autor tiña 42 anos, pódese considerar a biografía espiritual dos homes da Xeracion Nos. O seu protagonista, Adrian Solovio, e un dos personaxes que xa figuran no patrimonio literario galego. A sua historia e a da procura da identidade, a da descuberta do que representa Galicia como realidade con caracter e existencia de seu. Rexa, ben construida, cunha prosa efectiva que transmite ao lector unha gran capacidade para visualizar a narracion a traves dun estilo directo, de frase curta, Arredor de si conseguiu situar a novela galega na vangarda da epoca.

Don Ramón Otero Pedrayo foi o primeiro columnista de prensa en escribir habitualmente en galego. En Teoría de Galicia aparecen editados, por vez primeira en libro, os 72 escritos que o Patriarca das Letras Galegas publicou, entre 1926 e 1963, na revista Vida Gallega. Neste coidado volume de catrocentas paxinas danse a man prosas liricas e cronicas da epoca, ensaios e relatos de ficcion. A vision conxunta de todos estes escritos enxerga toda unha teoria de Galicia. A parte dos textos recollense nesta edicion varios manuscritos ineditos do autor e fotografias dunha vida consagrada a cultura e a defensa do pais. O profesor, historiador e escritor Marcos Valcarcel asina o estudo introdutorio Otero Pedrayo no xornalismo galego.