XOSE COBAS

Los caminos andados en soledad engendran juegos. Artes que se graban en el corazón de los chicos... Y allí, donde anidan los amores antiguos, los juegos se quieren hacer compartidos... Quieren ser cosa de dos porque estar en compañia del ser amado es un camino de felicidad. Un sendero que nos puede llevar a sentir un revoloteo de mariposas que nos recorre el cuerpo entero. Desde la boca hasta ese interior que antes parecia vacio...Walking down solitary roads often gives rise to games, and these games remain close to the hearts of children... and in the place where past loves make their nest, solitary games are shared. By sharing with the ones we love, we discover the road to happiness. When we take this road, we feel a fluttering of butterflies all through our body, from the mouth to the deepest spot in our soul that once seemed empty...

Precioso y delicado poemario sobre el mar y sus tesoros. El poeta Antonio García Teijeiro crea en su obra un espacio singular y de ensueño y adentra a los pequeños lectores en la esfera mágica de la palabra poetica. Las ilustraciones de Xose Cobas enriquecen el texto y provocan la imaginacion. A ello se une su cuidada edicion, creando un libro de coleccion, una obra unica para niños pero tambien para coleccionistas de poesia.

Imaxinade que o ceo é unha enorme pista de circo. Observádeo con atención, dispostos a admirar o grande espectáculo protagonizado por un fato de nubes divertidas, extravagantes, áxiles, esponxosas... ¡Tomade asento, vai comenzar a funcion!

Na torre da auga de Penagrande viven Bocabranca e Pinguiñas, as raíñas da noite. A súa presencia entre nós nada ten que ver con ese anuncio de desgracia e de morte do que as culpan; a historia protagonizada por estas duas curuxas ou pantasmas brancas e, coma a dos humanos, unha historia que nos fala de vida, de amor e de morte.

Uli está farto de que seu pai sempre lle diga o mesmo. Sempre o mesmo. Cada vez que ten un pensamento que o ilusiona, un desexo de que as cousas cambien, sempre ten que escoitar: ¡Ti aínda cres nos peixes de cores! Uli pensa que ten que demostrarlle a seu pai que hai algo máis que o diñeiro, o traballo e os negocios... Ten que atopar os peixes de cores. Na súa viaxe atopa un vento exiliado, unha rapaza que toca o saxo, un vello que ama o mar rodeado de sereas, a un neno da guerra... Tódolos que temos pequenas e grandes ilusións andamos tralos peixes de cores. E atopalos ten moito de rebeldía.

Oria agacha no conxelador da súa casa o segredo das nevaradas. Rouboulle ó ceo unha gran nube de neve para poder dispoñer das folerpas ó seu antollo. ¿Poderá Oria vestir de neve os dias de sol?

Xabier P. Docampo propón aos lectores unha narración engaiolante que explica as razóns polas que unha illa anda polo mar adiante desde non se sabe cando, unha historia desas moi vellas, a dun home que tivo todo o mar dentro da cabeza. Un conto de tres noites forma parte desa rede de historias que nos explican a vida, porque ningun castigo merece ser eterno, porque ningunha culpa e imperdoable.Xabier P. Docampo confesa, ao inicio deste conto marabilloso,a sua identidade chairega e a sua señardade do mar. Quizais por esta caracteristica propon aos lectores unha narracion engaiolante que explica as razons polas que unha illa anda polo mar adiante desde non se sabe cando, unha historia desas moi vellas, a dun home que tivo todo o mar dentro da cabeza. Iso e o que o Visito conta durante tres noites, a historia do rei Gaoth, guerreiro valente e astuto, vencedor en centos de batallas, que tivo o mar dentro da sua cabeza. Dende o miradoiro dunha altisima torre, contruida na beiramar, Gaoth esculca arreo o mar, enxergando cada sombra que as nubes debuxan na tona da auga, ata identificar a presencia dunha illa dunha cor verde intensa que apareceu no mar sen advertencia nin explicacion ningunha. Un conto de tres noites forma parte desa rede de historias que nos explican a vida, porque ningun castigo merece ser eterno, porque ningunha culpa e imperdoable. Conto ilustrado coa xenialidade a que nos ten afeitos Xose Cobas.Xabier P. Docampo (Rabade, 1946) deuse a coñecer como narrador en 1986 coa publicacion da novela O misterio das badaladas e coa coleccion de relatos, escritos entre 1979-1984, Cun ollo aberto e outro sen cerrar. Dende aquela publicou unha extensa obra literaria, que o acreditan como un dos autores mais recoñecidos da literatura infantil galega e da narracion ensarillada na tradicion do conto de tradicion oral, da que podemos citar obras como: A chave das noces (1987), novela negra de ambiente urbano galego; A nena de auga e o principe de lume (Xerais 1988); O armario novo de Ruben (Xerais 1989); A casa do porco bravo e Roxelio e a couza (Xerais 1991); O pais durminte (Xerais 1993); Cando petan na porta pola noite (Xerais 1994), Premio Rañolas 1994 o mellor libro galego editado nese ano, Premio Nacional de Literatura Infantil (1995) e elixido para a

Un libro para darlle cor ao amor.

Un álbum sobre la luz y el tiempo para los amantes del arte, con un brillante epílogo del escritor Manuel Rivas. La luz, en su origen un punto en la negrura de la noche, crece hasta hacerse luminaria