Agustín Fernández Paz

Despois dunha longa estadía en Quebec, o escritor Xabier Louzao volve a Galicia e atópase coas cartas que o seu amigo Adrián lle escribira durante a súa ausencia. Unhas cartas que, nunha espiral de enigmas, descobren os estraños sucesos que esta a vivir Adrian na sua nova casa e que levan a Xabier a acudir na sua axuda. Pero ali, na vella casa colonial, os dous amigos teran que enfrontarse a misterios que talvez as persoas nin tan sequera somos quen de imaxinar.

Khoedi, unha nena de dez anos, ten que deixar a súa casa de Casamence, unha rexión ao sur do Senegal, para instalarse en Vigo, a cidade onde o seu pai xa leva varios anos emigrado. Na nova terra, a vida e dura para Khoedi: non coñece a ninguen e todo lle resulta diferente. Esta en Europa, mais a sua cabeza e o seu corazon continuan en Africa. O unico lazo entre a nova realidade e o mundo que deixou atras e a Lua que brilla no ceo polas noites, que serve, ademais, para marcar o paso do tempo.Lua do Senegal, a primeira novela que Agustin Fernandez Paz publica tras a obtencion do Premio Nacional de Literatura Infantil, aborda o tema da emigracion, ese drama que supon abandonar o propio pais e marchar a outro para poder traballar e vivir con dignidade. E para falar do desarraigamento e do conflito emocional que supon ter que comezar desde cero nun lugar do que nada se coñece, Fernandez Paz decidiu facelo a traves dunha nena que conta en primeira persoa as dificultades que atopa e a sua loita por entender o que para ela e un novo mundo. Mais Khoedi e unha contadora de historias. Foi a sua avoa a persoa que lle aprendeu esa arte, ese gusto por inventar historias e contalas en voz alta.Lua do Senegal foi ilustrado por Marina Seoane quen conseguiu adentrarse na alma da protagonista, poñerlle rostro ao resto dos protagonistas e reflectir as paisaxes de dous mundos tan diferentes.

A veces, el terror puede aparecer en tu vida como un jirón de niebla que se cuela bajo la puerta.Adrián Novoa, un pintor de éxito, busca aislarse del mundo para desarrollar su arte. Cuando ve anunciada la venta de una antigua casa en una aldea de Galicia, su tierra natal, comprende que es el lugar perfecto. Solo hay una pega: el anuncio dice que la casa esta embrujada. Adrian, sin embargo, no cree en esas cosas. Al cabo de varios meses, Xavier regresa a su casa tras una larga e inesperada estancia en el extranjero y encuentra nueve cartas de Adrian. En ellas, su amigo le va relatando una oscura historia que comienza con señales inquietantes y termina tomando un cariz macabro. Una historia aun sin final...

La primera pacient del doctor Molde en la clínica psiquiàtrica es Laura Novo, una dona autista i sense memoria, que passa el dia sencer escrivint el seu nom compulsivament. El doctor aconseguirà que

Cando o doutor Vítor Moldes comeza a traballar na clínica psiquiátrica Beira Verde, ten como primeira paciente a Laura Novo, unha muller coa memoria borrada, que ocupa as horas do día en escribir de xeito compulsivo o seu nome, aferrada a el coma se fose o unico resto dalgun naufraxio emocional. Mediante unha terapia innovadora, o doutor consigue que a paciente abandone a sua prision interior e comece a lembrar o seu pasado.Escribao todo, reviva outra vez o que pasou. Escriba o que non e capaz de expresar con palabras en voz alta. Asi iran collendo sentido as lembranzas que agora permanecen enmarañadas na sua memoria. O doutor conseguira que Laura rememore todo o que lle sucedeu nos meses anteriores, cando unha escura sombra parecia ameazar a sua vida. Ningun dos dous podia imaxinar que lle estaban abrindo a porta a unha realidade terrible, ao esqueceren que por baixo da tranquilizadora superficie da vida os terrores mais fondos agardan a ocasion propicia para destruirnos.

Este libro consta de oito contos. A súa característica é que todos se desenvolven a partir dos anuncios por palabras dos xornais. "Unha chave non é suficiente" é o que abre o libro. Nel cóntase a ave

Branca está enferma de hepatite. Desde hai nove días está na cama e ten que gardar repouso absoluto durante cinco ou seis semanas. Unha eternidade! Encima ten que pasar o seu aniversario así, e é un aniversario importante: trece anos. Ese dia regalanlle un album de fotos e sua nai proponlle que o complete para non se aburrir. E asi, pouquiño a pouco, Branca vai lembrando distintos episodios da sua vida que nos permiten ir coñecendo como e e como foi esta rapariga de trece anos. A sua infancia, a sua forma de vivir, os problemas dos seus pais, o colexio, o seu primeiro amor son escenas que van xurdindo grazas ao efecto evocador dunhas vellas fotografias.

Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil 2008 Tres passes pel misteri et convida a caminar pel passadís del terror, la intriga i la fantasia. La primera passa la fa un arqueòleg que troba res

De súpeto, escoitouse un ruído xordo. Un son grave, profundo e prolongado, que conseguiu impoñerse ao estrépito da chuvia...

Raquel atopa unha buguina entre as rochas da praia e decide levala para a súa casa. Unha vez alí, descubrirá que a buguina garda no seu interior un ser moi especial, co que axiña fará amizade. O que Raquel e o estraño ser non sabían e que o afundimento do petroleiro Prestige e a marea negra que provocou ían cambiar radicalmente as súas vidas. "A praia da esperanza" e unha narración escrita durante os meses en que Galicia viviu a catástrofe do Prestige. A fantasía e a realidade mestúranse no relato e acaban por confluír nunha crónica da intensa resposta social que se produciu aquel inverno.

Hai unha trama de fíos invisibles que une as vidas dos personaxes deste novo libro de relatos de Agustín Fernández Paz, ilustrado por Pablo Auladell: Diana, Sara, Pablo, Laura, Adrián... todos se namoran e descobren que o amor e un sentimento poderosisimo, capaz de transformalos por enteiro e facerlles ver a vida doutro xeito. Mais tamen experimentan a amargura do desamor, ou da ausencia, ou dos amores rotos. O amor en todas as suas variantes: desde o primeiro amor adolescente ata o que se manten mais ala da morte. Ainda sabendo isto, as persoas sempre buscamos na nosa vida ese sentimento tan necesario como o aire que respiramos, quizais porque intuimos que, como escribe Orhan Pamuk en Neve, "na vida o unico que queda e o amor". E sempre, os libros como compañeiros da aventura do amar. Un libro memorable.

Cinc guionistes es reuneixen en un hostal solitari amb l’objectiu de concentrar-se per preparar una sèrie de televisió de por. Allí coincideixen amb tres hostes i el matrimoni que el regenta. Al cap

A Damián le fascina el cine, quizás porque lleva treinta y cinco años trabajando como operador de cabina de proyección en el cine Soñadores. Un día recibe una carta de su jefe citándolo a una reunión

Desde hai trinta e cinco anos, Damián traballa como operador de cabina no mellor cine da cidade. Cando recibe a noticia de que a sala vai desaparecer e que todos os empregados serán despedidos, a súa vida experimenta un cambio extraordinario que tamen afecta a Marga, a sua dona. Dun xeito progresivo, os seus corpos comezan a se volver transparentes, invisibles aos ollos das persoas que viven ao seu redor. Empregando recursos da novela fantastica e combinando o suspense cunha delicada melancolia, Fantasmas de luz falanos dun dos grandes dramas contemporaneos: o da exclusion e a invisibilidade a que se ve sometida unha parte da sociedade. Fantasmas de luz tamen quere ser unha homenaxe ao cine, tanto as vellas salas que foron esmorecendo como as grandes peliculas que, sen ser a vida mesma, axudan a entendela e enchen de esperanza o corazon.

Unha apaixonante aventura que nos lembrará o poder que ten a fantasía para cambiar as nosas vidas. Todos os nenos teñen un animal preferido e os de Brenda son os dragóns. Despois de ler moitos libros sobre o tema, Brenda sabe perfectamente como eran os dragons e non consegue entender por que desapareceron. Cando chegan as vacacions do veran, a protagonista e mais os seus pais viaxan a unha casa rural nun bosque. Ali nace unha antiga historia sobre un dragon...

Fa trenta anys que Gabriel Lamas no ha trepitjat el seu poble. Ni tan sols quan va morir el seu pare, empresonat per un delicte que no havia comes pero que va pagar amb la vida. Ara, la mort de la mare l''obliga a tornar i a comprovar que les ferides son encara tan doloroses com quan va fugir, el 1970. Un encontre amb l''anima del seu pare a la desolada casa familiar li canviara la vida per sempre. Misteri i historia es combinen magistralment en aquest relat fascinant que, partint d''una mirada critica, llança un missatge esperançador sobre el futur i la recuperacio de la dignitat de les persones. I es que, com va escriure Shakespeare, "no hi ha nit tan llarga que no acabi en dia".

Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, asi como outros que permanecian ineditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na sua vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos a etica e mais a poetica do escritor. Estes rastros son unha mostra de duas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epigrafe As paisaxes da memoria, reunense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu a creacion do mundo na sua Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada O oficio de escribir, falannos da sua paixon pola lectura e pola escrita, asi como da sua fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida.Como ocorre nos libros de ficcion de Fernandez Paz, estas paxinas seducen pola claridade das ideas e polo engado con que se expresan. Ademais, permitennos adiviñar as pegadas das experiencias vitais na sua obra e descubrir os fundamentos do oficio de narrador, o termo no que o autor mellor se recoñece. Cada unha das duas partes pechase cunhas paxinas narrativas; a primeira, cos relatos A mirada de Clara e Cando nacen as estrelas; a segunda, cun peculiar e ironico conto por palabras, Reflexions sobre a precariedade laboral. Estes relatos amosan como o autor construe os textos de ficcion cos vimbios da sua vida, unha vida que traslada logo aos seus personaxes. Quizais isto explique por que a sua producion literaria recende a verdade e conta co aprecio dun publico tan amplo e tan diverso.Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, asi como outros que permanecian ineditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na sua vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos a etica e mais a poetica do escritor.Estes rastros son unha mostra de duas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epigrafe As paisaxes da memoria, reunense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu a creacion do mundo na sua Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada O oficio de escribir, falannos da sua paixon pola lectura e pola escrita, asi como da sua fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida. Como ocorre nos libros de ficcion de Fernandez Paz, estas paxinas seducen pola claridade das ideas e polo engado con que se expresan. Ademais, permitennos adiviñar as pegadas das experiencias vitais na sua obra e descubrir os fundamentos do oficio de narrador, o termo no que o autor mellor se recoñece.Cada unha das duas partes pechase cunhas paxinas narrativas; a primeira, cos relatos A mirada de Clara e Cando nacen as estrelas; a segunda, cun peculiar e ironico conto por palabras, Reflexions sobre a precariedade laboral. Estes relatos amosan como o autor construe os textos de ficcion cos vimbios da sua vida, unha vida que traslada logo aos seus personaxes. Quizais isto explique por que a sua producion literaria recende a verdade e conta co aprecio dun publico tan amplo e tan diverso.

El protagonista d''aquest llibre decideix llegir les pàgines d''anuncis per paraules del diari. I és que, darrere d''uns anuncis tan breus, moltes vegades s''amaguen històries increïbles i aventures

Ojos Grandes es una pequeña ratoncita muy curiosa. Ella y su familia viven en una madriguera, entre dos viviendas de una casa vieja de la ciudad. Una de las casas está deshabitada y la otra ocupada por un señor que apenas esta, pero los problemas empiezan cuando la casa deshabitada es ocupada por Beatriz y su familia. Beatriz, que es como Ojos Grandes: muy curiosa, descubre a la ratoncita nada mas llegar y se lo cuenta asi enseguida a sus padres que intentan desesperadamente deshacerse de los ratones, pero sin conseguirlo (aunque ellos creen lo contrario). Beatriz se ha hecho amiga de la ratoncita y esta dispuesta a ayudarla, a ella y a su familia. Cada dia les lleva queso, y mientras la madre de Beatriz cree que es su hija quien se lo come, en realidad, es la familia de Ojos Grandes quien lo disfruta.