Inma López Silva

Un gran thiller político, intimista, sentimental e social.Helena Sánchez é unha prestixiosa xornalista que acepta investigar o caso de Fernando, un condenado por agresión sexual á súa filla que sostén ser vitima dun complot argallado pola sua ex-muller e que desexa lavar a sua imaxe a traves desa reportaxe. No proceso, sairan a luz historias ocultas que quizais e mellor non saber, movendo, a traves da pescuda, a unha reflexion sobre a etica da verdade fronte a mentira e sobre a propia felicidade na vida de Helena. A investigacion xornalistica e, en realidade, o punto de partida para afondar nas vidas e relacions de duas familias marcadas non so polas particulares trastendas do amor, senon tamen pola irrupcion do totalitarismo e a extrema dereita do mesmo xeito calado e sutil en que se introduce na sociedade e na politica do noso tempo. O libro da filla e un relato profundo e inquietante en que a autora parte dun caso real de abuso no ambito familiar para obrigarnos a ollar de fronte o mello e o peor de nos como persoas e como sociedade. Unha novela que afonda no mais meserabel da condicion humana a traves dunha voz directa e desgarrada que se inmisce de modo intimo nuns personaxes cos que e imposibel non identificarse.

Este es el diario de una escritora primípara. Realista, lúcido, reflexivo, bastante desmitificador. Escrito con un lenguaje coloquial, como si la autora dialogase permenentemente con quien lee. El texto fluye ameno, ingeniosos, burlon. Nueve meses de sensaciones, impresiones y cambios: gozar y sufrir como en una novela com final feliz. ¿O es un comienzo? En cualquiere caso, una declaracion de principios: en el parto esta la sabiduria. La escritura se detiene ahi, no se puede decir mas: la historia sale a la luz en el libro. Maternosofia

New York, New York son mordiscos de realidad que Inma Lopez Silva da a la Gran Manzana y nos los digiere en forma de relatos anecdóticos, curiosos y originales que deslumbran por su peculiar sentido del humor al narrar algunos puntos absurdos de la vida neoyorquina.

Concubinas narra la historia de tres mujeres de una misma familia pertenecientes a tres generaciones distintas. Todo comienza cuando Carmen Sálvora, una cantante de cabaret abandona París para regresar a San Eiris, una pequeña aldea en la que parece que el tiempo se ha detenido, donde los curas cumplen años sin dar muestras evidentes de envejecimiento mientras recitan opera cada mañana y donde el rio recuerda, tiñendose de rojo, cada 18 de julio. En este espacio magico es donde viene al mundo Ines Andrade de Zumalave, ultima representante de una saga familiar en la que las mujeres son esquivadas por el amor y visitadas por la tragedia. A lo largo de la novela vamos conociendo los entresijos de las vidas de estas mujeres que vivieron y conocieron diferentes escenarios de la Europa de entreguerras. Como si de un escaparate se tratase van desfilando diferentes personajes y diferentes anecdotas: Cary Grant, con quien Carmen Salvora afirma haber vivido un idilio; Isadora Xenova, una mujer ante la que cae rendido el mismisimo Mussolini y que rehusa comer pescado despues de perder a su marido en el mar, Helena Zumalave y sus misteriosos viajes a Berlin o Frei Amaro Santos Cornes, un fransciscano que en sus largos años de ejercicio ha bautizado ya a todos los vecinos de la aldea.

Concubinas narra la historia de tres mujeres de una misma familia pertenecientes a tres generaciones distintas. Todo comienza cuando Carmen Sálvora, una cantante de cabaret abandona París para regresar a San Eirís, una pequeña aldea en la que parece que el tiempo se ha detenido, donde los curas cumplen años sin dar muestras evidentes de envejecimiento mientras recitan ópera cada mañana y donde el río recuerda, tiñéndose de rojo, cada 18 de julio. En este espacio mágico es donde viene al mundo Inés Andrade de Zumálave, última representante de una saga familiar en la que las mujeres son esquivadas por el amor y visitadas por la tragedia. A lo largo de la novela vamos conociendo los entresijos de las vidas de estas mujeres que vivieron y conocieron diferentes escenarios de la Europa de entreguerras. Como si de un escaparate se tratase van desfilando diferentes personajes y diferentes anécdotas: Cary Grant, con quien Carmen Sálvora afirma haber vivido un idilio; Isadora Xénova, una mujer ante la que cae rendido el mismísimo Mussolini y que rehúsa comer pescado después de perder a su marido en el mar, Helena Zumálave y sus misteriosos viajes a Berlín o Frei Amaro Santos Cornes, un fransciscano que en sus largos años de ejercicio ha bautizado ya a todos los vecinos de la aldea.

O teatro galego é, seguramente, o máis mozo de todos os discursos mozos da cultura galega. Quizais por iso se ten depositado a responsabilidade de explicar as vicisitudes da súa última andaina nos seus propios artifices, a miudo mais atarefados no dia a dia da sua inmediatez e das suas necesidades vitais ca nunha explicacion teorica, verdadeiramente reflexiva e rigorosa, arredor do punto teatral ao que chegamos. Esta monografia explora o teatro galego actual a traves dun relato que, facendo fincape nos diversos presentes sucesivos ao longo do tempo, dea conta da capacidade das xentes do teatro para incidir no seu propio destino como artistas e mais da capacidade de todos para definir o teatro galego da maneira mais util e eficaz.

Concubinas é unha historia de amores e de vinganzas que superan as fronteiras do espacio e do tempo e que está protagonizada polas mulleres dunha familia esquivada polo amor. A través dun estilo literario moi coidado, a novela constitue un escaparate fantastico de personaxes e anecdotas polo que van desfilando os protagonistas e as suas vidas a partir dun escenario mitico denominado San Eiris, onde os frades non morren e o rio baixa con auga vermella cada 18 de xullo. En Concubinas, os espacios, os personaxes e os acontecementos forman un saboroso coctel de olores, de sabores e colores que condimentan a novela. Concubinas e un gran relato de amor en tempos de guerra e en tempos de paz, e tamen a historia de aqueles que queren ser libres.Concubinas é unha historia de amores e de vinganzas que superan as fronteiras do espacio e do tempo e que está protagonizada polas mulleres dunha familia esquivada polo amor. A través dun estilo literario moi coidado, a novela constitue un escaparate fantastico de personaxes e anecdotas polo que van desfilando os protagonistas e as suas vidas a partir dun escenario mitico denominado San Eiris, onde os frades non morren e o rio baixa con auga vermella cada 18 de xullo. En Concubinas, os espacios, os personaxes e os acontecementos forman un saboroso coctel de olores, de sabores e colores que condimentan a novela. Concubinas e un gran relato de amor en tempos de guerra e en tempos de paz, e tamen a historia de aqueles que queren ser libres.

Este libro pretendía ser unha memoria do 8 de marzo de 2018, pero é moito máis.Oito mulleres moi diferentes foron convocadas a escribir sobre a súa experiencia arredor da folga xeral e as mobilizacións do Dia da Muller de 2018. Desde dedicacions e idades moi diversas que implicarian a vivencia dunha folga desde sectores profesionais moi distintos, a idea deste libro era dar conta do pouso que deixou a onda feminista dese dia en toda a sociedade galega, amosando que os espazos do debate feminista son tan diversos coma as suas protagonistas. O conxunto de experiencias individuais desexaba amosar a revolucion feminista como poliedro, coma un cadro cheo de matices que non so ten implicacions colectivas, senon tamen persoais. E ai, no persoal, foi onde este libro comezou a ser doutra maneira.Cada unha das oito participantes escribiu sobre o seu 8 de marzo pero, en realidade, contou a sua vida toda, observada desde a ollada feminista que, dun xeito ou doutro, estalou no seu interior ese dia.

Unha das novas voces da narrativa galega ofrécenos unha serie de relatos que arrecenden

Memoria perosal do machismo na culturaNunca crin nesas mulleres de máis de corenta que se comportan coma se acabasen de saír dunha película de Disney. Non soporto as que fan coma quen que non saben de que vai a vida, e as que se sorprenden con todo. Non aturo as que se fan as parvas cando e evidente que as engurrar na pel e as canas no pelo delatan que xa non estan na idade da inocencia. Tampouco creo a esas que pretenden xustificar os seus fracasos ou desilusions valendose da inxenuidade. Hai actitudes que, a unha certa idade, beirean o ridiculo. Especialmente, nunca crin que, aos meus anos, as escritoras poidamos comportarnos coma se ainda puidesemos ser princesas. No fin de contas, diso se trata cando unha pretende algo mais ca escribir poemiñas para conquistar corazons.Diso fala este libro.E, se se quere, unha perda da inocencia, unha ruptura con certos silencios, mesmo un balance de mais de vinte anos de dedicacion a literatura. Este libro desexa ser tamen un xesto de coherencia, pois creo fondamente na necesidade do pronunciamento politico daquelas persoas que temos a capacidade de erguer a nosa voz, un berro que, no meu caso, so pode ser feminista.Non sei por que adoita crerse que o espazo literario esta libre de todos os vicios machistas que funcionan no resto da sociedade, coma se, por ser mais culta ...

Un completo e sistemático estudio do fértil movemento escénico xerado arredor das Mostras e Concursos teatrais dos anos 70 en Ribadavia.

Premio Blanco Amor 2007 Premio á mellor obra de narrativa da AELG Arredor de guerras e exilios, técense as vidas contadas nesta novela.

Premio Rúa Nova 1996 Unha melodía perdida no pasado.

Escola de mulleres é unha novela sobre unha fuxida. A súa protagonista foxe da dor, da perda, dunha realidade incerta, da gaiola de ouro que os homes queren construír para pechala e admirala, da opresiva camisa de forza das convencions sociais. E para acadalo emprega a ironia e o seu propio corpo como armas, como camiño cara a unha redencion que sospeita imposible. E asi a sua pel e a sua mente convertense nun lenzo que, devagar, vaise esgazando polas unllas dos demais, sempre os demais, emerxendo baixo o estigma da loucura ou, quizais, da clarividencia.Unha novela que nos cuestiona sobre os limites. Da liberdade ou da moral. E, de fondo, como paisaxe idilica ou inferno, as voces doutras mulleres, Maria, Zelda e Simone, que, entre disputas e risas, a comprenden, a xulgan e a compadecen, mentres unha nena construe sobre o chan castelos con bloques de cores.

Hai unha memoria do 36 que é tamén a da retagarda, a dos sorprendidos, a dos que non lograron ser heroes, a dos oportunistas de supervivencia. Ese é o argumento que propón Inma López Silva neste libr

New York, New York é un diario escrito co ritmo dos filmes norteamericanos e con banda sonora de Frank Sinatra.

Ou o embarazo da escritora primípara. ¿Hay equivalencia entre escribir e parir?

Así o relata Inma, a escritora que compartiu cela con elas e que non se resiste a vencer a súa incapacidade para escribir contando a vida de cando foron malas, unha historia que, pouco a pouco, se converte na confesion e testamento literario da autora. Aqueles dias en que eramos malas e unha novela axil e emocionante que transita entre a traxedia e a comedia. O carcere como un mundo descoñecido, situado nas marxes da sociedade e da vida, no que existen victimas, verdugos e, sobre todo, historias vitais fascinantes. A novela mais ambiciosa de Inma Lopez Silva.