Irene Solà Saez

Un terreno fértil para liberar la imaginación y el pensamiento, las ganas de hablar y de contar historias. Primero llegan la tormenta y el rayo y la muerte de Domènec, el campesino poeta. Luego, Dolc

Una novela desbordante, llena de historias y personajes malditos más allá del tiempo. ​Escondida entre riscos lejanos, en algún remoto lugar de las Guillerías transitado por cazadores de lobos, bando

Premi Finestres de Narrativa en catalàUna novel·la desbordant, plena d’històries i personatges maleïts més enllà del temps. Amagat entre muntanyes acinglerades i desavinents, en algun lloc remot de l

Aquesta és l’Ada. Aquest és el gorjablanc. Aquest és en Loki, i aquesta és la terra fosca, com una boca oberta. Aquest és en Vicenç de Can Ballador preguntant-li a l’Ada si encara no se l’ha fotut. A

4t. Premi Llibres Anagrama de Novel·laPrimer hi ha la tempesta i el llamp i la mort d’en Domènec, el pagès poeta. Després, la Dolceta, que no pot parar de riure mentre explica les històries de les qu

Una novela sobre la importancia de las narraciones para explicarnos el mundo. Una celebración del arte de contar historias. Ada regresa a su pueblo después de una estancia de tres años en Londres. Durante los largos meses de verano que siguen a ese retorno, se van produciendo los reencuentros con familia, amigos y un antiguo amor.Y tambien con el propio pueblo, ese lugar que la vio crecer. Con la intencion de recuperar ese pequeño universo del que se habia alejado, Ada empieza a inventar relatos en torno a todos ellos.Esta es por tanto la historia de Ada y la historia de las historias de Ada. Esta es una novela hecha de una sucesion de relatos. Este es un libro hecho de la suma de pequeñas narraciones que componen el mosaico de un universo intimo y compartido.Irene Sola, aclamada autora de Canto yo y la montaña baila, debuto con esta novela ganadora del Premio Documenta 2017 en la que juega con las palabras, los personajes y las ficciones, e indaga, explora, experimenta y por encima de todo se deja arrastrar por el placer y la necesidad de narrar, de contar historias.

Un terreno fértil para liberar la imaginación y el pensamiento, las ganas de hablar y de contar historias.Primero llegan la tormenta y el rayo y la muerte de Domènec, el campesino poeta. Luego, Dolce

Finalista en la categoría de Mejor Libro de Poesía de los Premios TodosTusLibros - Las Librerías Recomiendan 2022.De una libertad radical nacen estos poemas. Nos llegan de una tierra salvaje e imprevista, en la que se reorganiza la materia y se subleva el cuerpo; en la que el cuerpo reflexiona, y vive y cuenta. Irene Sola se enfrenta al entorno con una mirada cruda y al mismo tiempo vivaz, inquieta y vigorosa, que destruye mientras busca un nuevo orden en las cosas, y que nunca da nada por sentado. Estos poemas irradian una fuerza misteriosa que nos absorbe enseguida: nos requiere.Irene Sola debuto en la literatura con el libro de poemas Bestia, que obtuvo en 2012 el Premi Amadeu Oller. Ahora presentamos Bestia en edicion bilingue, incluyendo el original en catalan, y con traduccion al castellano del poeta Unai Velasco.Entramos asi, con asombro y cautela, en este mundo familiar y extraño que anticipa en cierto modo el imaginario de la narrativa de Irene Sola, pero que sobre todo muestra ya una voz personalisima, radical. Habla la bestia: se renueva la potencia de los sentidos. Y la bestia eres tu, que lees y escuchas, tocas, olfateas y reconoces por su sabor estos poemas.El primer libro de la autora de Canto yo y la montaña baila: una mirada a su mundo poderoso y poetico.

Un lóstrego bate enriba de Domènec, o poeta-labrego, que morre de inmediato. O lapso fugaz entre a vida e a morte marcaesta historia de historias na que se mesturan pasado, presente e futuro; onde co

Premi Amadeu Oller 2012. Bèstia és un poemari autobiogràfic, amb una primera part més visceral i enfadada amb el món, pròpia de l’adolescència, i una segona part més tranquil·la i agradable, pròpia

Mendi malkartsu eta ibili ezinen artean gorderik, Guilleries eskualdean otso-ehiztariak, bidelapurrak, basoan ezkutaturiko iheslariak, karlistak, belagileak, makiak, rally-pilotuak, mamuak eta deabruak baizik iragotzen ez diren ezleku urrun batean, lurrari kaparren moduan lotua ageri da mas Clavell delakoa. Emakumeak bizi dira, batez ere, etxe horretan, eta mendeetako oroitzapenak bildu dira hartara egun bakar batean. Senarra topatu orde egin zuen Joanak leinu itxuraz madarikatu bati hasiera eman zion hitzarmena. Betilerik gabe sortu zen Bernadeta eta hainbeste xarbot-ura isuri zioten ttikitan begietan non behar ez duena ere ikusiko baitu handik aurrera. Osorik beharrean, hiru laurdeneko bihotza du Margaridak, baina bizia eta suminkorra. Mihirik gabe sortu zen Blanca, ahoa habia hustua iduri, ez du hitzik egiten, behatu egiten du. Jaia ari dira egun prestatzen emakume hauek, eta beste batzuk.Ohiturik gauzkan bezala, hitz-jarioaren eman lasaia, erritmoaren eta umorearen zentzu bizia, ausardia formala eta irudipeneko giroak aurkezteko eta pertsonaiak hezurmamitzeko gaitasun aparta zurkaitz eta gidari dutelarik, hona hemen Irene Solaren nobela berria, argiaren eta ilunpearen, bizitzaren eta heriotzaren, ahanzturaren eta oroimenaren, errealitatearen eta alegiaren arteko bitasuna eta, aldi berean, batasun mina kontagai bihurtu dituen istorio uholde ezin joriagoa, ezin ederragoa.

Mendi malkartsu eta ibili ezinen artean gorderik, Guilleries eskualdean otso-ehiztariak, bidelapurrak, basoan ezkutaturiko iheslariak, karlistak, belagileak, makiak, rally-pilotuak, mamuak eta deabruak baizik iragotzen ez diren ezleku urrun batean, lurrari kaparren moduan lotua ageri da mas Clavell delakoa. Emakumeak bizi dira, batez ere, etxe horretan, eta mendeetako oroitzapenak bildu dira hartara egun bakar batean. Senarra topatu orde egin zuen Joanak leinu itxuraz madarikatu bati hasiera eman zion hitzarmena. Betilerik gabe sortu zen Bernadeta eta hainbeste xarbot-ura isuri zioten ttikitan begietan non behar ez duena ere ikusiko baitu handik aurrera. Osorik beharrean, hiru laurdeneko bihotza du Margaridak, baina bizia eta suminkorra. Mihirik gabe sortu zen Blanca, ahoa habia hustua iduri, ez du hitzik egiten, behatu egiten du. Jaia ari dira egun prestatzen emakume hauek, eta beste batzuk. Ohiturik gauzkan bezala, hitz-jarioaren eman lasaia, erritmoaren eta umorearen zentzu bizia, ausardia formala eta irudipeneko giroak aurkezteko eta pertsonaiak hezurmamitzeko gaitasun aparta zurkaitz eta gidari dutelarik, hona hemen Irene Solaren nobela berria, argiaren eta ilunpearen, bizitzaren eta heriotzaren, ahanzturaren eta oroimenaren, errealitatearen eta alegiaren arteko bitasuna eta, aldi berean, batasun mina kontagai bihurtu dituen istorio uholde ezin joriagoa, ezin ederragoa.

Mundu osoan onetsi zaion Nik kantatu eta dantza egiten du mendiak eleberriaren aurretik, Documenta Saria irabazi zuen kontakizun honekin eman zion hasiera Irene Solak bere literatura ibilbideari. Nobela honetan hasi zen hitzekin, pertsonaiekin eta fikzioekin jolasean, eta unibertso literario guztiz propio eta originala arakatzen eta esperimentatzen. Ada bere herrira itzuli da Londresen hiru urte eman ondoren. Han du zain aurreko mundua: familia, lagunak, maitasun zahar bat Baita herria bera ere. Atzean utzi nahi izan zuen unibertso txiki hori berreskuratu nahian, horien guztien inguruko kontakizunak asmatzen hasiko da. Adaren beraren historia da, beraz, hau, eta Adaren istorioen historia. Kontakizun segida bat txirikordatuz egin du Irene Solak eleberri hau, narrazioek mundua azaltzeko duten garrantzia azpimarratzen duen nobela, kontatzeko artea goi mailara daramana.

Entre les falaises des montagnes catalanes, une femme très âgée qui habite le mas Clavell, une maison reculée, vit son ultime journée. Autour d'elle, toutes les femmes nées et mortes entre ces murs,

Um dos romances mais surpreendentes e de maior sucesso da literatura catalã e europeia.Prémio da União Europeia para a LiteraturaPlano Nacional de LeituraLiteratura - dos 15-18 anosPrémio Anagrama de

Da autora de Eu Canto e a Montanha Dança, um romance luxurioso, grotesco e maravilhoso povoado por mulheres malditas no limbo entre o passado e o presente, a vida e a morte.Na Casa dos Clavell, escondida nas altas montanhas dos Pireneus catales num lugar povoado por caçadores de lobos, bandidos, fantasmas, bruxas e demonios, a velha Bernadeta, cuja idade ja ninguem sabe precisar, aguarda na cama a hora da sua morte. Uma roda de mulheres sujas e desabridas, grotescas e ordinarias prepara a festa para a receber. So as mulheres ja mortas da sua familia, almas condenadas, desde que Joana, a primeira da linhagem, fez e desfez um pacto com o diabo para arranjar marido - um homem inteiro e herdeiro. Enquanto o Sol nasce e se pe novamente, desfia-se o passar dos seculos e dos acontecimentos presentes e remotos, visiveis e invisiveis.Romance exuberante e magnetico, inspirado na Historia, na geografia, nas tradiçes e no folclore da Catalunha, Dei-te Olhos e Viste as Trevas molda, com humor e ousadia, um lugar ancestral, caprichoso, inospito; um purgatorio para as almas femininas.Os elogios da critica:Um mosaico de jovialidade, humor, luz vital e jogo escatologico, uma farsa carnavalesca.El PaisUma prosa com o mesmo excesso demoniaco de um quadro de Hieronymus Bosch.The Guardian

When Domenec mountain-dweller, father, poet, dreamer dies suddenly, struck by lightning, he leaves behind two small children, Mia and Hilari, to grow up wild among the looming summits of the Pyrenees and the ghosts of the Spanish civil war.But then Hilari dies too, and his sister is forced to face lifes struggles and joys alone. As the years tumble by, the inhabitants of the mountain human, animal and other come together in a chorus of voices to bear witness to the sorrows of one family, and to the savage beauty of the landscape. This remarkable English-language debut is lyrical, mythical, elemental, and ferociously imaginative.

Despois de ?Canto eu e a montaña baila?, Irene Solà regresa cunha novela exuberante repleta de historias malditas e personaxes atemporais. A masía Clavell está agochada nun remoto posto nos montes de

Pirinioetan bizi ?eta hiltzen, edo hilik bizi? dira eleberri honetan hitz egiten digutenak. Ekaitzeko hodeiak mintzo zaizkigu, eta oinaztarria, eta heriotzan murgilduko den nekazari poeta ere mintzo zaigu, guri eta lurrari. Eta mintzo zaigu, baita ere, orduz geroztik seme-alabak baka-rrik hezi beharko dituen alargun gaztea. Eta sorgin deklaratu ondoren urkatu zituzten lau emakumeak mintzo zaizkigu. Eta mendiak, eta perretxikoak, gizonezkoak eta emakumezkoak, eta mamuak, eta laminak, eta maitagarriak, orkatzak, txakurrak? Lurra bera mintzo zaigu, noizbait mendiez erditu zen lur hori bera. Mendi ikaragarri horiek mendetan ezagutu dituzte bertakoen bizimodu latza eta haien amodioak; ezagutu dituzte jazarpenak, ihesak, gerrak, gorrotoak. Mugako bizitza. Eta eder ageri zaizkigu beti; are ederragoak Irene Sola bezalako kontalari peto batek kontatzearen plazeraren oparia egiten digunean. Sen berezia darion begiratzeko eta kontatzeko modu teluriko batean, emakumezkoenak baitira eleberriko ahots guztiz gehienak. Akaso emakume baten eskutik soilik posible litzatekeen ikuskera baten arabera ehunduak.