Patxi Zubizarreta, página 2 de 4

Simón ya no se troba solo, ya no se posa solo.

Ainhoaren ama, Ageda, bidai luze bat egitera joango da, eta Ainhoa bera eta aita agurtzera joan dira. Agedak alabari agintzen dio telefonoz deituko diola eta gutunak idatziko dizkiola. Alabari eskatzen dio, berriz, gutunak marrazteko, oraindik ez baitaki idazten; aitak lagunduko dio bidaltzen. Hortik aurrera komunikazio horren bilakaera ezagutuko dugu, beti Ainhoaren ikuspuntutik:: batzuetan gutunak iristen zaizkio umeari, leku urrunetatik, baina ez egunero; telefono deiren bat ere jasotzen du; haurrak, bere aldetik, marrazkiak egiten ditu amari bidaltzeko. Umeari luzea egiten zaio ama ez egotea; aitak ere etxetik kanpo pasatzen du Ainhoak nahi baino denbora gehiago azken egunetan... Denbora pasa ahala, Ainhoak zalantzak eta beldurrak agertzen ditu ama ez egotearen inguruan. Azkeneko orrietan jakingo dugu amak denbora hori guztia ospitalean pasatu duela eta onik atera dela ebakuntza handi batetik. Bere bidaia pertsonal horretatik bueltan, familia berriz bilduko da eta pasatutako tristezia ahaztuko zaio Ainhoari. Hona hemen, beraz, familiari gertatutako pasarte latz baten kontakizuna, modu sentikor eta originalean narratua. Markoren marrazkiak oso atseginak dira eta ederto integratzen da haien artean ilustrazioaren aurkikuntza bat: Ainhoak amari bidaltzen dizkion zazpi marrazkiek benetan dirudite umeek egindakoak, eta horrek sinesgarritasuna eta edertasuna- gehitzen dio istorioari. Irakur gida, Haur eta Gazte Literatura 2001. HUHEZIko mintegia. Luis Arizaleta, Behinola aldizkaria 7.zenbakia, 2002ko azaroaErritmo aldaketak Distantzia laburretarako dohain bereziak dituzten kirolarien antzera,badira narrazio laburretarako ere ahalmena duten idazleak:keinurako,bat-bateko norabide aldaketarako,ezusteko abiadura azkartzeko edota ikuslego-irakurlegoa ahoa bete hortz uzten duten abantzada hartzeko.Trebetasunak,diziplina desberdinei dagokien formak eta figurak;artisautzaren,lanbidearen eta artearen erdibidean kokatzen diren konponbideak;horiek guztiek harridura sortzen dute. Hori guztia nabari daiteke liburu honetan.Beronen irakurketak itxurazko bideetan barrena eramaten du irakurlea,eta,hura bere hipotesia azaltzeko prest sentitzen den une berean,ustekabeko alternatiba eskaintzen dio idazleak,ustekabekoa eta hala ere irakurketa zentzuz betetzen duen alternatiba. Hori guztia lortu du Patxi Zubizarretak. Baina apostua Desclee argitaletxearena ere bada.Kalandrakak zabaldu,eta laster Corimbo bezalako argital

Dibujame Una Carta Zubizarreta, Patxi

1990eko hamarkadan gaude. Gazte magrebtar askoren antzera, Selimek Maroko hitsa utzi, eta Paris distiratsura joatea desio du. Hantxe dago beraren Meka. Bidaia horretan eztia eta ozpina edango ditu halabeharrez: eztia, Esther gasteiztarraren eskutik; ozpina, Mendebaldeko errealitate gordinetik.Eta Selimen historia kontatzeko hiru ahots: gazte magrebtar berarena, Estherrena eta garaitsu hartan gurean ezagunagoa zen mugalari batena. Historia bakarra hiru generoren bidez emana: kontakizun zuzena, egunerokoa eta erreportajea. Hiru ahots, hiru kontamolde historia zahar bezain berri baterako.

Maren eta Aiert Aralarrera itzuli dira, baina oraingoan Joanes artzainarekin joan beharrean, eskolako lagunekin joan dira. Eta beldurra gertutik ezagutuko dute. Eta zer den laino artean galtzea. Eta ikaratzea.Edo kobazuloan herensuge bat agertzea

Martinen ama ez dago ongi, eta hura apur bat suspertu eta indarberritu dadin, bidaia bat antolatu diote Marokoko Atlas mendikatera. Baina Martinek han orkatila bihurritu, eta gurasoek Toubkal mendi aldera jarraitu duten bitartean, bera herrixka batean geratu da, amazig edo berbereen artean, argi edo komunik gabe, bakarrik eta nahasi. Martin ez dago ongi, zaldi lasterketa batean ufaka eta ezinean doan astoaren antzera sentitzen da. Horrekin batera, 2000. urterako 1.001 gau falta dira, eta horrek ere izango du eraginik mutiko iruindarraren egonaldian

Pikolo. ¿Cómo se ve Euskadi desde un cuartel de la Guardia Civil? ¿Cómo es la vida del hijo de un guardia? ¿Qué relación tiene con sus compañeros de clase? ¿Qué siente cuando le llaman Pikolo? El pequeño Manuel llega de Extremadura a Euskadi. Pero Manuel no viene de vacaciones, sino al cuartel de Larrañeta. Su padre es guardia civil. El pequeño Manuel nos habla de su estancia: la soledad del cuartel y la cabaña sobre la higuera, su amistad con Elba y el odio de Kepa, de los jabalies y de una terrible y dolorosa...

Gau batez Edorta Leireri, bere arreba txikiari, munstro gisa benetazko beldurra ematen irakasten ari zaio. Horrela, bere nebarekin batera mamuz mozorroturik, gurasoen logelarantz doa Leire susto galanta emateko asmoz. Beraiek ez dakitena zera da, gurasoak eltxo bat harrapatzen saiatzen ari direla.

Zangoza Nafarroako herri baten izena da. Aragoa da handik igarotzen den ibaiaren izena. Eta Midas da Zangozan bizi eta Aragoako uretan jostetan ibiltzen den mutikoaren goitizena. Egun batez, Midasen lagunei Zangozako zubi handitik ibai bulartsura salto egitea bururatu zaie. Baina hori inondik ere ez da jolasa, ez da txantxa. Balentria horren bidez, gazte izateari utzi eta heldu egingo direla uste dute, eta bizarra haziko zaiela, eta neskek desberdin begiratuko dietela

Ba al dakizu estatuak ere ibiltzen direla? Ez? Hori da behintzat ipuin honetako protagonistak egiten duena: inork ikusten ez duenean, paseatzera joaten da bere adiskideekin.Maleta magikoa, letra magikoaren ondoren, beste urrats bat da haurrak irakurketan aurreratzeko egiten duen bidean. Punta-puntako 15 idazlek eta beste 15 marrazkilarik egituratzen dute 6-7 urteko haurrentzako sail hau

Sabíais que las estatuas también pueden caminar? ¿No? Al menos, eso es lo que hace la protagonista de este cuento: cuando no la ve nadie, se va a pasear con sus amigas. %3Cbr /%3E %3Cbr /%3E

1990eko hamarkadan gaude. Gazte magrebtar askoren antzera, Selimek Maroko hitsa utzi, eta Paris distiratsura joatea desio du. Hantxe dago beraren Meka. Bidaia horretan eztia eta ozpina edango ditu halabeharrez: eztia, Esther gasteiztarraren eskutik; ozpina, Mendebaldeko errealitate gordinetik.Eta Selimen historia kontatzeko hiru ahots: gazte magrebtar berarena, Estherrena eta garaitsu hartan gurean ezagunagoa zen mugalari batena. Historia bakarra hiru generoren bidez emana: kontakizun zuzena, egunerokoa eta erreportajea. Hiru ahots, hiru kontamolde historia zahar bezain berri baterako.

1939ko uztailaren 25ean, aurrena Irati treneko merkantzia bagoietan Irunberriraino eta kamioietan gero, ehundaka preso eraman zituzten Iruñetik Erronkari ibarraren izen bereko herrira. Txerrien pare metatuak, herritarrek zer ganadu mota ote zekarten galdegin zioten elkarri, edota igitariak, txerpolariak edo ijitoak ote ziren. Baina luze gabe fusildunen oihuetara lerrokaturik ikusi zituztenean, gizonilo haiek presoak zirela pentsatu zuten.Muga piriniarreko babesarako lanak egitera omen zetorren Langileen 127. Bataloi hura, eta Zaraitzu eta Erronkari ibarren arteko errepidea izango zuten lantegi, hala nola beste hainbat beharginek Lesaka eta Oiartzun, edota Eugi eta Irurita lotzen jardun beharko zuten. Alabaina, Langileen 127. Bataloiko 1. eta 2. konpainiak Bidankozera bidali zituzten urte hartako urrian, eta Igarira 3. eta 4. konpainiak, abenduan. NODOaren hitzak ziren: Aberriaren Lana, Ogia eta Zuzenbidearekin, presoak astiro-astiro ari dira berreraikitzen beraiek lehenago dinamitaz suntsitutakoa.Zarpazikin, oin nekatuak herrestan eta automaten pare, gatibuak goizean goizetik turuta hotsera ibiltzen ziren: lerrokatu, zenbaketa amaigabeak egin eta, batik bat, pikotxa, pala, esku orga eta saskiekin, leher gaizto egin arte, errepidea zabaltzen