Ramiro Fonte

Una fascinante peregrinación en busca del saber perdido. Ser un verdadero "cazador de libros" es una de las más nobles profesiones que pueden ejercerse. Cuando comenzamos la tradición de este libro, lo hicimos como si fuera uno mas. Pronto nos fuimos dando cuenta de que no era asi. Porque tanto las personas como los escenarios que aparecen en este libro estan basados directamente en situaciones reales. Y es que los hechos, aunque ligeramente novelados, estan basados en una investigacion real. Hay libros que entre bibliofilos suelen denominarse "malditos", bien por haber sido prohibidos, bien por estar literalmente perdidos. Algunos, de la mayor parte, se han dudado incluso de su existencia. De otros se conservan fragmentos, o incluso, son conocidos nada mas que por la simple y presunta transcripcion de algun texto del mismo por otros autores.

Libro de poemas.Libro de poemas.Libro de poemas.Libro de poemas.

Reversos. Días adiados constitúe o derradeiro poemario do poeta Ramiro Fonte, falecido o pasado 11 de outubro. Continuando co ciclo de poemas complementarios de formas clásicas, recompilado en A rocha dos poscritos (Xerais 2005), Fonte ofrece un libro memorable escrito, na sua grande parte durante a sua estancia en Cataluña, durante a primavera pasada cando se reconstruia corporal e espiritualmente. Cento quince poemas, onde o autor xogando cunha prolifica secuencia de formas, nas que se emparella o culto e o popular, volve a demostrar as simetrias entre o clasicismo e a modernidade que caracterizou a toda a sua obra.

Ramiro Fonte (Pontedeme, A Coruña, 1957) es uno de los poetas gallegos más representativos de la generación de los 80. Colindante, en ciertos aspectos, con otras direcciones poéticas peninsulares, su obra se compone de, entre otros, Pasa un segredo (1988), Adeus Norte (1991), Escolma poetica (1991) y este Luz do mediodia (1995); todos ellos traducidos al castellano. Su poesia esta presente en numerosas antologias de poetas gallegos y peninsulares y ha obtenido el Premio de la Critica, el Esquio y el Gonzalez Garces. Como ensayista publico un libro sobre poetas del siglo XX, As bandeiras do corsario (1995), que contiene muchas de sus ideasy reflexiones sobre la lirica. Es tambien autor de una obra narrativa diversa, en la que destaca su novela Os leopardos da lua (1993). Con Luz do mediodia obtuvo por segunda vez el Premio de la Asociacion de Criticos Españoles y fue finalista del Premio Nacional.

Este libro agroma da infancia, o espazo mítico do que ninguén pode fuxir. Os poemas falan das predileccións da persoa, de todos eses días que un suceso aparentemente cotián converteu nunha xornada memorable. Falan, asi mesmo, das cousas humildes, dos obxectos, lugares e costumes que determinan a nosa vida para sempre. Todo isto acontece no xardin do pasatempo, o lugar real e imaxinario que nos descobre as regalias do mundo.

Con As pontes no ceo péchase a monumental triloxía «Vidas de infancia» que Ramiro Fonte decidiu emprender para reconstruír os ecos dunha vila galega, o Pontedeume da súa infancia, contrastándoos co r

Con "Os ollos da ponte", segunda entrega da futura triloxía "Vidas de infancia", Ramiro Fonte volve reconstruír meticulosamente un espazo físico e moral, a vila de Pontedeume nos últimos sesenta, desenvolvendo cumpridos panoramas sociais, ao estilo das novelas do XIX. A diferenza do primeiro volume, "Os meus ollos" (Xerais 2003), nesta reflexion sobre a recuperacion da infancia, a vida familiar cede o protagonismo ao ambito da escola publica, que vincula todos os episodios da existencia do rapaz. Escrita con elegancia a pesar do sensible da materia, na que estan implicadas as vidas de persoas reais, a novela e un modelo de exactas e virtuosas descricions, formuladas por medio dun humorismo benevolo e unha emocion serena. Asi mesmo, "Os ollos da ponte" constitue un ensaio sobre a temporalidade dos seres e da novela como arte temporal, na que as diversas tecnicas narrativas se poñen ao servizo dunha obra que constantemente vai creando a sua propia arquitectura e reinventandose a si mesma. Un relato no que Ramiro Fonte explora os limites entre a ficcion e a verdade da escritura literaria mediante a descricion dunha estensa galeria de tipos humanos, proxectando un seculo enteiro de vida dun prototipo de vila galega. Pola sua riqueza en nostalxias que a todos nos vinculan e polo seu alto ton narrativo, que afouta as nosas capacidades sensoriais, aparenta un confeite mesmo nas mans do lector desavezado e confirma a busca por parte do autor dun gran estilo para a prosa galega baseado na humildade, na sinxeleza e no diafano.Con "Os ollos da ponte", segunda entrega da futura triloxía "Vidas de infancia", Ramiro Fonte volve reconstruír meticulosamente un espazo físico e moral, a vila de Pontedeume nos últimos sesenta, desenvolvendo cumpridos panoramas sociais, ao estilo das novelas do XIX. A diferenza do primeiro volume, "Os meus ollos" (Xerais 2003), nesta reflexion sobre a recuperacion da infancia, a vida familiar cede o protagonismo ao ambito da escola publica, que vincula todos os episodios da existencia do rapaz. Escrita con elegancia a pesar do sensible da materia, na que estan implicadas as vidas de persoas reais, a novela e un modelo de exactas e virtuosas descricions, formuladas por medio dun humorismo benevolo e unha emocion serena. Asi mesmo, "Os ollos da ponte" constitue un ensaio sobre a temporalidade dos seres e da novela como arte temporal, na que as diversas tecnicas narrativas se poñen ao servizo dunha obra que constantemente vai creando a sua propia arquitectura e reinventandose a si mesma. Un relato no que Ramiro Fonte explora os limites entre a ficcion e a verdade da escritura literaria mediante a descricion dunha estensa galeria de tipos humanos, proxectando un seculo enteiro de vida dun prototipo de vila galega. Pola sua riqueza en nostalxias que a todos nos vinculan e polo seu alto ton narrativo, que afouta as nosas capacidades sensoriais, aparenta un confeite mesmo nas mans do lector desavezado e confirma a busca por parte do autor dun gran estilo para a prosa galega baseado na humildade, na sinxeleza e no diafano.

Figura clave da literatura galega de tódolos tempos, Ramón Cabanillas (1876-1959) de quen nesta mesma colección xa están editadas obras fundamentais como Na noite estrelecida, Da Terra asoballada ou Vento mareiro, na Habana, en 1915. Vento mareiro -no texto que hoxe presentamos na Biblioteca das Letras Galegas aparecen tódolos poemas que nalgunha ocasión se editaron baixo este título común- constitúe un poemario central do primeiro Cabanillas. Trátase, pois, dun libro-encrucillada no que están presentes tódalas direccións que se prolongan ao longo da obra do noso poeta. Pluralidade temática e compositiva, entón, neste Cabanillas capaz da dicción contida, da chamada á loita agraria, pero tamén da sentimentalidade tardorromántica e idealista. Poeta cívico e, ao tempo, lírico e culturalista, Ramón Cabanillas é, finalmente, unha das voces imprescindibles da nosa mellor poesía de sempre.

En Capitán Inverno, Ramiro Fonte culmina un proceso de depuración poética que viña producíndose nos seus últimos títulos. Capitán Inverno é un libro de libros, con vocación de obra total, densa e transparente. Poesia esencial, liberada de ruido, onde a diccion sinxela, por veces conversacional, oculta a complexidade da composicion. Alta poesia o alcance de calquera lector.

Con esta edición de “A rocha dos proscritos (Poemas complementarios, 1994-2004)” que inclúe o libro inédito “O pasaxeiro inmóbil”, Ramiro Fonte ponlle ramo a unha década consagrada a un estilo de esc

A historia que trata da humillación de sobrevivir ó heroe, a outra que fala dos misteriosos lazos que amor tende ás persoas, a terceira que suxire a fraternal conmiseración dos condenados a morte e as suas quebrantadas fidelidades, e a cuarta, en fin, que trata da fraxilidade do entusiasmo, son catro retallos das vidas de homes sos, que confirman a sua soidade no comercio xestual cos outros e mais no xogo confuso dos afectos e as saudades. Estas Catro novelas sentimentais de Ramiro Fonte son catro cronicas dos comuns heroismos e traxedias dos dias, ofrecidas a traves da conxuncion dunha vision realista a unha prosa lirica que tinxe de nostalxia e desesperanza as paixons e os acontecementos, dando profundidade de campo os escenarios, os personaxes e os mobiles que os animan. Realismo lirico: un feliz achegamento dun poeta a un xenero narrativo.

Edición bilingüe : galego-castelán Pode ser certo que hai tantas galicias como galegos andan polo mundo, aquelas que este libro trata de recoller a través das fotografías nel reproducidas e a visión

Unha novela de iniciación que mostra unha relación entre o protagonista e o seu contorno presidida polo enigma e a indagación.