Xosé Luís Méndez Ferrín, página 2 de 4

Este libro recolle integramente os seis últimos anos de "No fondo dos espellos", a sección que, sábado a sábado, X. L. Méndez Ferrín publicou no Faro de Vigo desde 2007. Trátase dunha achega poliédrica a tematicas relacionadas coa cultura, a politica, a historia, a literatura, o mundo animal, a gastronomia ou o mundo Rom, entre outras. A sua lectura ofrecenos unha magnifica oportunidade para a reflexion e, asemade, para o goce, sen deixar, nunca, de aprender.

Rosalía de Castro en familia, en su hogar. En primer lugar, madre, padre, pareja, hijas e hijo. Una Rosalía revelada, inmensa. X. L. Méndez Ferrín reúne en este volumen ensayos breves y poemas en los que reflexiona sobre la vida de la escritora fundadora del Rexurdimento.

A lectura de Arraianos ponnos a ollada e a imaxinación sobre un territorio, nas concas do Limia e do Arnoia, contra as serras do Xurés e Laboreiro, para moitos descoñecido; un mundo a trasmán, separado de todo, tanto de Galicia como de Portugal, habitado por xente distinta e misteriosa que sente a fronteira administrativa como un absurdo, incapaz sen embargo de borrar a conexion historica e cultural entre os dous lados da raia.A recreacion literaria deste espacio humano e xeografico, adquire perspectiva e profundidade no percorrido da ficcion a traves de tempos e momentos historicos diferentes: a rebeldia romantica do Exclaustrado de Diabelle contra a cesion do Couto Mixto a Coroa española a mediados do XIX; a imposicion ideal das autoridades republicanas en Ourense sobre os sublevados o 18 de xullo do 36; a violencia asasina das cuadrillas falanxistas nos primeiros anos da posguerra ou a persecucion e captura de militantes galegos antifranquistas nos anos sesenta.O servicio dunha relativa unidade tematica, pretendida na comun referencia espacial do conxunto, Mendez Ferrin emprega tecnicas narrativas -ritmos, puntos de vista, construccions- moi diversas, ademais de facer un uso intencionado de formas dialectais do galego arraiano ou mesmo portugues estandar.Un arraiano, de Vilanova dos Infantes, non podia ser de outra forma, levanos deica terras escravas onde a xente mira con ollos vacunos e avultados. Xente coa que, por algunha razon, e preciso ter moito coidado.A lectura de Arraianos ponnos a ollada e a imaxinación sobre un territorio, nas concas do Limia e do Arnoia, contra as serras do Xurés e Laboreiro, para moitos descoñecido; un mundo a trasmán, separado de todo, tanto de Galicia como de Portugal, habitado por xente distinta e misteriosa que sente a fronteira administrativa como un absurdo, incapaz sen embargo de borrar a conexion historica e cultural entre os dous lados da raia.A recreacion literaria deste espacio humano e xeografico, adquire perspectiva e profundidade no percorrido da ficcion a traves de tempos e momentos historicos diferentes: a rebeldia romantica do Exclaustrado de Diabelle contra a cesion do Couto Mixto a Coroa española a mediados do XIX; a imposicion ideal das autoridades republicanas en Ourense sobre os sublevados o 18 de xullo do 36; a violencia asasina das cuadrillas falanxistas nos primeiros anos da posguerra ou a persecucion e captura de militantes galegos antifranquistas nos anos sesenta. O servicio dunha relativa unidade tematica, pretendida na comun referencia espacial do conxunto, Mendez Ferrin emprega tecnicas narrativas -ritmos, puntos de vista, construccions- moi diversas, ademais de facer un uso intencionado de formas dialectais do galego arraiano ou mesmo portugues estandar.Un arraiano, de Vilanova dos Infantes, non podia ser de outra forma, levanos deica terras escravas onde a xente mira con ollos vacunos e avultados. Xente coa que, por algunha razon, e preciso ter moito coidado.

É o intre do crepúsculo. Agora é cando morre a lus e os perfiles das cousas deixan de ser concretos. Achego a miña cara á fiestra, aos vidrios da fiestra, e vexo a rúa longa, ateigada de xente infor

Imaxinación e aventura son dous dos ingredientes desta obra, que nestas narracións de Méndez Ferrín acadan un clímax épico que se vai esvaíndo lenemente, nun inquedante espacio lírico.o mundo imaxinario que recrea maxistralmente Mendez Ferrin devolvenos os territorios da lei da cabaleria e do amor cortes.A recuperacion dos vellos heroes, Rei Artur, Guenebra, Lanzarote, Merlin. . ., supon o anovamento do pulo creativo, da tension imaxinaria. A materia de Bretaña proporcionanos un camiño de recuperacion da vella enerxia narrativa polo regreso as fontes.Mailos heroes cos seus grandes ideais traennos o alento quente da enerxia aventureira. ¿Quen non esta xa canso de insignificantes anti-heroes, de homes sen atributos erixidos en insoportables protagonistas? Benvidos outra vez o noble Arturo, o grande Merlin, o forte Lanzarote, a bela Xenebra. O noso tempo revisteos de dubidas mais fortes, tingue de inevitable escepticismo as suas reflexions, quizais advirte inconfesables desexos nas suas relacions, pero, o cabo, seguen a ser autenticos heroes. Abramoslle, pois, por sempre, as terras de Galicia.Imaxinación e aventura son dous dos ingredientes desta obra, que nestas narracións de Méndez Ferrín acadan un clímax épico que se vai esvaíndo lenemente, nun inquedante espacio lírico.o mundo imaxinario que recrea maxistralmente Mendez Ferrin devolvenos os territorios da lei da cabaleria e do amor cortes.A recuperacion dos vellos heroes, Rei Artur, Guenebra, Lanzarote, Merlin. . ., supon o anovamento do pulo creativo, da tension imaxinaria. A materia de Bretaña proporcionanos un camiño de recuperacion da vella enerxia narrativa polo regreso as fontes.Mailos heroes cos seus grandes ideais traennos o alento quente da enerxia aventureira. ¿Quen non esta xa canso de insignificantes anti-heroes, de homes sen atributos erixidos en insoportables protagonistas? Benvidos outra vez o noble Arturo, o grande Merlin, o forte Lanzarote, a bela Xenebra. O noso tempo revisteos de dubidas mais fortes, tingue de inevitable escepticismo as suas reflexions, quizais advirte inconfesables desexos nas suas relacions, pero, o cabo, seguen a ser autenticos heroes. Abramoslle, pois, por sempre, as terras de Galicia.

Libro ilustrado por Sucasas. Con pólvora e magnolias (1976) é unha referencia obrigada na nosa lírica contemporánea. Unha certa perspectiva temporal salienta cada vez máis a significación deste libro, que marcou un fito, unha mudanza radical e necesaria na poesia galega dos ultimos anos. Amor e desamor, paixon pola vida e afirmacion de vellos e inconmovibles soños constituen a base principal deste poemario renovador, intenso, poderoso.

Hogano a nosa cidade estoupa en cachos; cen barricadas cortan cada serán o trafego insoportábel; fogueiras, lumeiras, fachos de luz e moxenas ao vento coma confeti de desespranza (Galicia, desespranza, Cribeiro) mostran a cara dunha patria de cada vez mais contra o fondal de si, procurando cega avante; e velos estan ai eles, os obreiros, conmovendo as ruas co seu esgutio de vermello e sombra porque e mil novecentos setenta e oito, ainda que ti non queiras e non ames a faciana proletaria do futuro, patriota de merda.Hogano a nosa cidade estoupa en cachos; cen barricadas cortan cada serán o trafego insoportábel; fogueiras, lumeiras, fachos de luz e moxenas ao vento coma confeti de desespranza (Galicia, desespranza, Cribeiro) mostran a cara dunha patria de cada vez mais contra o fondal de si, procurando cega avante; e velos estan ai eles, os obreiros, conmovendo as ruas co seu esgutio de vermello e sombra porque e mil novecentos setenta e oito, ainda que ti non queiras e non ames a faciana proletaria do futuro, patriota de merda.

En Contra Maquieiro a voz poética de X. L. Méndez Ferrín retorna con toda a súa capacidade expresiva para levar a cabo unha revisión do século XX, desde a Guerra de Cuba até o seu esmorecemento, e érguese nunha bandeira contra o capitalismo, invocando a Razon e o valor para o verso. Desde 14th Street a Pena de Anaman, pasando revista aos acontecementos dun seculo que entronizou a Maquieiro, o poemario estruturase en catro partes longas e fermosas:En Contra Maquieiro a voz poética de X. L. Méndez Ferrín retorna con toda a súa capacidade expresiva para levar a cabo unha revisión do século XX, desde a Guerra de Cuba até o seu esmorecemento, e érguese nunha bandeira contra o capitalismo, invocando a Razon e o valor para o verso. Desde 14th Street a Pena de Anaman, pasando revista aos acontecementos dun seculo que entronizou a Maquieiro, o poemario estruturase en catro partes longas e fermosas:

É a poesía que afunda as súas raíces na terra a que explica, marca, expresa, canta e reclama as nosas diferencias, o noso devir tantas veces frustrado ou demitido. Esta é a poesía que atopamos en Estirpe, o libro que agora aparece como abalon das conciencias e motivo de reflexion poetica.

Olor a sexo rancio, amores complejos y complejos de amor, acordes sigilosos de boleros, miedo a decir, a callar, a existir, presencias oscuras con olor a incienso en la Compostela de los años cincuenta componen En el vientre del silencio, novela escrita por este gigante de las letras gallegas que es Mendez Ferrin. Ese escenario etereo rebosa de putas, profesores de universidad, poetas, canallas fascistas, estudiantes, sesiones de cafe con asistentes que no entienden, locos y locas, buzones de correos que arden, compañeros que laten en silencio y habitantes que no estan pero que se intuyen, en callejuelas empedradas.Esta obra, una referencia en la narrativa contemporanea, escrita en una prosa galopante, desprende un lenguaje prodigioso y evocador que, mas que comprender, hace vivir al lector lo anidado por otros. Xose Luis Mendez Ferrin (Ourense, 1938), es doctor en Filologia, catedratico de Literatura en el instituto Santa Irene de Vigo y director de la revista de pensamiento critico A trabe de Ouro. Su produccion poetica, con titulos como O fin dun canto (1982), Erotica (1992) o Estirpe (1994), forma un corpus denso y diverso, entroncado con la cultura universal y generador de un punto de inflexion -Con polvora e magnolias (1976)- determinante en la evolucion de la poesia gallega contemporanea.Tambien son numerosos sus libros de relatos -Percival e outras historias (1958), O crepusculo e as formigas (1961), Elipsis e outras sombras (1974), Cronica de nos (1980), Arraianos (1991)- y novelas -Arrabaldo do norte (1964), Retorno a Tagen Ata (1971), Anton e os inocentes (1976), Bretaña, Esmeraldina (1987)-. La obra narrativa de Mendez Ferrin opera como un macrotexto, y contribuye a crear una memoria colectiva, tanto de lo real como de lo imaginario, que ya es parte indisoluble de la cultura gallega.En el año 1999, Mendez Ferrin fue seleccionado por la Asociacion de Escritores en Lingua Galega, a peticion de la Academia Sueca, como candidato de la literatura gallega para el Premio Nobel.

Ferrín ye ún de los autores cimeros de la lliteratura gallega, personalidá ricaz, complexa y polémica que llogra mantenese fiel a elli mesmu y a la so obra a lo llargo de los más de trenta y cinco años de vida lliteraria publica. La seleccion, preparada a costafecha pa esta edicion, cuerre a cargu de Xose M. Salgado, profesor de la Universida de Santiago. Nella ta lo esencial de la narrativa curtia de Ferrin.

A alianza entre a poesía revolucionaria con aqueloutra de luxos sensoriais continúa mostrándose en tódalas súas posibilidades. A reivindicación política, a nostalxia polo paso do tempo, a paixón erótica... son eixos tematicos tratados sempre desde un dominio excepcional dos recursos expresivos da linguaxe. O profesor e critico Vicente Araguas preparou a edicion do presente poemario que como na orixinal de 1982, publicado pola Editorial Nos, esta organizado en tres partes: "Salutacion as aigues", "Sombra de marbre e viño" e "As escuras estancias". O fin dun canto e unha obra fundamental na poetica ferrinia dos anos oitenta, afondando no mundo clasico e tamen cunha carga superior de nostalxia doutras suas obras anteriores, sen desbotar todo canto de revolucion-revelacion que apareceria en Con polvora e magnolias ou na Poesia enteira de Heriberto Bens.

Hogano a nosa cidade estoupa en cachos; cen barricadas cortan cada serán o trafego insoportábel; fogueiras, lumeiras, fachos de luz e moxenas ao vento coma confeti de desespranza (Galicia, desespranza, Cribeiro) mostran a cara dunha patria de cada vez mais contra o fondal de si, procurando cega avante; e velos estan ai eles, os obreiros, conmovendo as ruas co seu esgutio de vermello e sombra porque e mil novecentos setenta e oito, ainda que ti non queiras e non ames a faciana proletaria do futuro, patriota de merda.

En Arnoia, Arnoia Nmógadah, un dos príncipes Segredos das terras de Arnoia vese preso e forzado ao exilio polo pobo dos veciños, invasores da súa terra e asasinos de Mai Loretta, quen antes de morrer lle da dous obxectos: unha bolsiña maxica e o Libredon. Coa axuda do Libredon, Nmogadah e o Mestre Lionel liberanse dos seus captores e comezan as suas aventuras: o encontro co xigante Hannak, as fragas de Brocelandia, onde recibe a espada Milmanda, as minas de Grou...

Con pólvora e magnolias (1976) é unha referencia obrigada na nosa lírica contemporánea. Unha certa perspectiva temporal salienta cada vez máis a significación deste libro, que marcou un fito, unha mudanza radical e necesaria na poesia galega dos ultimos anos.Amor e desamor, paixon pola vida e afirmacion de vellos e inconmovibles soños constituen a base principal deste poemario renovador, intenso, poderoso.