Antonio Reigosa

Había unha vez un home moi vello que estaba amolado porque o seu único fillo non quería herdar o seu oficio. Todos os días o pai, chovese ou non, tiña que ir traballar, mentres o fillo quedaba estomballado na casa agardando a hora do xantar.Pero un dia todo cambiou: o pai enfermou e o rapaz tivo que aprender en pouco tempo os trucos para ser un bo home do saco.Había unha vez un home moi vello que estaba amolado porque o seu único fillo non quería herdar o seu oficio. Todos os días o pai, chovese ou non, tiña que ir traballar, mentres o fillo quedaba estomballado na casa agardando a hora do xantar.Pero un dia todo cambiou: o pai enfermou e o rapaz tivo que aprender en pouco tempo os trucos para ser un bo home do saco.

Con el rigor de un diccionario y el hechizo de una novela apasionante, este libro constituye una de las más importantes aportaciones al patrimonio cultural gallego de los últimos años. En las 710 entradas de las que consta el Diccionario de los Seres Miticos Gallegos puede el lector encontrarse con gente pequeña, gigantes, ojancos, enanos, xacias, sirenas, xerpas, rabenos, encantos, lumias, lavanderas; entrar en los pazos de los moros y conversar con la Mourindade; robar el peine de la mora; recoger carbones que se conviertan en un tesoro; sufrir con paciencia a trasgos, diablos y tardos; dormir con Pedro Chosco, tener miedo de la Estadea; huir con Blancaflor o oir los cuentos de Maria Castaña. El lector podra visitar las tumbas de Orcavella y la Reina Lupa; asaltara casas con Pepa a Loba; bebera en la fuente de Ana Manana; volara con brujas, chuchonas y nuberos; correra siete parroquias con los hombres-lobo; vera como Dios crea demonios y angeles; se asombrara con lobos, culebras, dragones, basiliscos, cocas, unicornios; navegara en el Bergantin fantasma; andara los caminos con la procesion de las animas; temblara en la noche al escuchar al Pajaro de la Muerte; se enfrentara con el Perro Negro, con el Lobo Blanco, con la Peregrina, con la Zarrulada, el Orco y con la Pastoriña; visitara ciudades sumergidas y enterradas, como Antioquia, Lucerna o Valverde, Pozos Piagos y entradas del Infierno, Caminos al Mas Alla y Cabos del Mundo; conocera a los cocos tales como el hombre del saco, el Sacamantecas, Mariamanta, la bruja de los dientes verdes; el Zampon y el Orco; leera el Ciprianillo y desatara definitivamente el saco para coger a los biosbardos. Para encontrarlos, solo hay que abrirlo por cualquier pagina.

Hai unha Galicia visible e hai outra que non se ve inzada de reinos, cidades, vilas, illas, covas, camiños, montes e outros moitos lugares onde disque fan vida xentes anfibias e outros seres capaces de circular entrambos os mundos, o tanxible e o intanxible, o que vemos e o que temos que imaxinar.Neste libro, unha guia practica para viaxar por un cento destes lugares, abrimos as galerias, franqueamos e iluminamos os pasos soterrados para chegar a eses mundos escuros, sepultados baixo a terra ou a area, navegamos polas canles que conducen aos lugares mergullados baixo as arrebatadas augas dun pozo ou dunha lagoa, do mar ou do ceo, a guiamosvos polos carreiros que agabean ou descenden ata os segredos do misterio. Unha guia que fai visible o invisible.Hai unha Galicia visible e hai outra que non se ve inzada de reinos, cidades, vilas, illas, covas, camiños, montes e outros moitos lugares onde disque fan vida xentes anfibias e outros seres capaces de circular entrambos os mundos, o tanxible e o intanxible, o que vemos e o que temos que imaxinar.Neste libro, unha guia practica para viaxar por un cento destes lugares, abrimos as galerias, franqueamos e iluminamos os pasos soterrados para chegar a eses mundos escuros, sepultados baixo a terra ou a area, navegamos polas canles que conducen aos lugares mergullados baixo as arrebatadas augas dun pozo ou dunha lagoa, do mar ou do ceo, a guiamosvos polos carreiros que agabean ou descenden ata os segredos do misterio. Unha guia que fai visible o invisible.

O Diccionario dos Seres Míticos Galegos é unha viaxe a través da mitoloxía galega, asentada na oralidade dos devanceiros e, daquela, un libro de consulta práctico, útil e fermoso ó tempo, pero tamén e unha viaxe que atravesa paxinas de forte contido narrativo e lectura amena, entretida e divertida. Co rigor dun diccionario e o feitizo dunha novela apaixonante, este libro constitue unha das mais importantes aportacions o patrimonio cultural galego nos ultimos anos. Nas 710 entradas das que consta o Diccionario dos Seres Miticos Galegos pode o lector atoparse con xente cativa, xigantes, ollaparos, ananos, xacias, sereas, xerpas, rabenos, encantos, lamias, lavandeiras; entrar no pazo dos mouros e conversar coa Mourindade; roubar o peite da moura; recoller carbons que se convertan nun tesouro; sufrir con paciencia a trasnos, diaños e tardos; durmir con Pedro Chosco; ter medo da Estadea, ou oir os contos de Maria Castaña. O lector deste singular e unico diccionario podera visitar as tumbas de Orcavella e a Raiña Lupa; asaltara casas con Pepa a Loba; bebera na fonte de Ana Manana; voara con meigas, chuchonas e nubeiros; correra sete parroquias cos lobishomes; vera como Deus crea demos e anxos; asombrarase con lobos, cobras, dragons, basiliscos, cocas, unicornios; navegara no Bergantin Pantasma; andara os camiños coas animas da Compaña; tremera na noite o escoitar o Paxaro da Morte; enfrontarase co Can Negro, co Lobo Branco, coa Peregrina, coa Zarrulada, co urco e coa pastoriña; visitara cidades asolagadas e enterradas, como Antioquia, Lucerna ou Valverde, Pozos Peagos e entradas do inferno, Camiños o Alen e Cabos do mundo; coñecera os cocos, tales como o home do saco, o sacauntos, Mariamanta, a meiga dos dentes verdes, o zampon e o orco; lera o Ciprianillo e desatoara decididamente o saco para pillar os biosbardos. Para atopalos, so hai que abrilo por calquera paxina. A obra, editada de forma moi coidadosa, encadernada en cartone, con fita punto de lectura e sobrecuberta de papel de algodon a catro cores, vai acompañada de 16 extraordinarias laminas despregables a toda cor. A presente edicion foi todo un fito para a edicion en lingua galega. Acompaña a edicion do Diccionario unha exposicion, Habitantes imaxinarios, que recolle en trinta e dous cadros parte do materi

Nestes contos de maxia, novos contos marabillosos un protagonista, que adoita ser un mozo ou moza, ten que pasar diversas probas e enfrontarse a grandes perigos. O protagonista conta para iso con axudantes sobrenaturais, que poden ser mortos agradecidos, como tal, ou animais maxicos (o paxaro que fala, o carneiro), e con obxectos maxicos: espadas, gaitas que fan bailar a todos, cunchas as que hai que obedecer, mantas que voan, burros que cagan diñeiro, unha orella do demo. Nos contos marabillosos hai sempre polo menos un opoñente ou adversario moi malo e case sempre sobrenatural (o demo ou dema, unha meiga, un encanto, un ogro ou xigante). E, normalmente, final feliz. No volume Contos de maixa III, ilustrado por Xesus Balboa, reune catro contos: Os tres pelos do demo, conto concomitante coa historia bibilica de Moises, presente en versions miñotas e outras peninsulares; Os amigos na vida e na morte, conto marabilloso no que un amigo visita a outro no Paraiso; O afillado da morte, moi presente na literatura culta europea e nas coleccions mais coñecidas de contos de tradicion oral nas que a Morte adoita facer a funcion de padriño; e Os dous xemelgos, onde dous rapaces protagonistas, dous cabalos e dous cans nacen por comeren os seus proxenitores un peixe maxico.

Nestes contos de maxia, novos contos marabillosos un protagonista, que adoita ser un mozo ou moza, ten que pasar diversas probas e enfrontarse a grandes perigos. O protagonista conta para iso con axudantes sobrenaturais, que poden ser mortos agradecidos, como tal, ou animais maxicos (o paxaro que fala, o carneiro), e con obxectos maxicos: espadas, gaitas que fan bailar a todos, cunchas as que hai que obedecer, mantas que voan, burros que cagan diñeiro, unha orella do demo. Nos contos marabillosos hai sempre polo menos un opoñente ou adversario moi malo e case sempre sobrenatural (o demo ou dema, unha meiga, un encanto, un ogro ou xigante). E, normalmente, final feliz. No volume Contos de maxia IV, ilustrado por Irene Fra, reunense outros catro contos: O principe lagarto, que corresponde a unha extensisima serie, da que hai multiples variantes, a da busca do esposo perdido, que e de raigame clasica e que ten ilustres versions literarias como a de A Bela e a Besta); Aladina, da mesma serie que o anterior, onde aparece a caixa dos encantos como unha especie de sucesion de bonecas rusas; A caixa dos demachiños, protagonizado, como o anterior, por unha moza, neste caso unha princesa que e obrigada a pasar por traballos que resultarian imposibles de non ser a axuda do carneiro que, baixo aparencia animal, e un mozo encantado; e O mozo, a meiga e o xigante, un conto do tipo do nome do axudante que foi recreado por Grimm como o Anano saltariqueiro.

Outros novos seis contos marabillosos: "O cabalo buligán", "O mozo que non sabía que era o medo", "O demo na mochila", "Conto da moza e o la-garto", "O criado do cego", "A árbore das tres laranxas". Reelaborados e adaptados por Xoan Ramiro Cuba, Antonio Reigosa e Xose Miranda dan testemuño da vixencia do conto oral galego hoxe en dia. Encuadernacion: Rustica.

Os contos que recollen os volumes de "Cabalo buligán" son os nosos contos, os que se mantiveron de boca en boca, pero descoñecidos para os lectores galegos, durante centenios. Non son exclusivos de Galicia, pero teñen a pegada da nosa cultura e da nosa forma de entender o mundo. Contos marabillosos, II conten outros tres contos de maxia: Xoanciño, o oso, Brancaflor e A flor do violar. Dos tres hai moi poucas versions rexistradas en Galicia. Delas, algunhas xa son de anos pero outras son recentes e ainda se escoitan pola xeografia galega.

Resalgario é un dos fillos máis novos do Demo Maior. Resalgario cando viste de demo ten cara de coello, pelello negro, as mans peludas, pés de cabra, uñas de gato e un rabo enrodelado. Por fuxir do Inferno o seu pai imponlle como castigo marchar de Peregrino a Compostela durante un ano. Disfrazado de humano, Resalgario tera que utilizar todo o seu enxeño para sair con ben das diversas situacions coas que se vai topando o longo do camiño. Resalgario de Antonio Reigosa e unha narracion que recrea con acerto o mundo dos relatos de tradicion oral. O humor e o enxeño aparecen en todo o seu explendor nesta magnifica novela.

Cando os animais falaban é un tempo mítico en que se sitúan un grande número de contos populares, de sucesos fantásticos e marabillosos, sobre todo protagonizados por animais, coma os cen que se recollen neste volume preparado por Xose Miranda e Antonio Reigosa. Ese tempo mitico perdese na noite dos tempos e levanos a unha epoca remotisima, de ai que esta frase apareza como formula de entrada de contos e relatos, sobre todo dos contos de animais e dos contos marabillosos e de maxia, moi similar a outras ben coñecidas como "Erase unha vez", "Desta era" ou "Nos tempos de Maricastaña".O cento de contos que se recollen neste volume, cada un deles ilustrado fermosamente a toda cor por Andres Meixide, estan tirados todos eles da tradicon oral galega; todos eles refirense os tempos primitivos, os tempos da creacion, cando se decidiu que as cousas fosen como son, que o carrizo fose pequeno, que a silveira dese amoras e que a cobra non tivese patas. Son contos populares que explican, a sua maneira, por que as cousas son dese xeito e non doutro. Neste libro, singularmente fermoso, quedan explicadas a orixe e a causa de moitos fenomenos naturais e conductas humanas: ¿Por que os corvos non son fachendosos?, ¿Por que a andoriña e un paxaro que trae sorte?, ¿Por que o moucho chama sempre polos bois?, ¿Por que os paxaros fan niño?, ¿Por que no inverno non se ve o cuco? ¿Como se alimentan as follas das arbores? Son algunhas das preguntas que se responden neste volume, cuestions que quedan explicadas dun xeito tan inxenuo e plastico como fermoso. Un libro imprescindible para coñecer e gozar e rir cos nosos mitos fundacionais, que poden compararse cos de calquera outro pobo do mundo.

Contos Marabillosos, I contén tres contos de maxia ou marabillosos. Os contos de maxia son antigos coma o mundo. Engaiolan e encantan. Divirten e estimulan os sentimentos máis variados dos humanos. Se os animais falan ou habitan neles monstros do imaxinario, se as mulleres bonitas son princesas e os heroes reis ou principes, se o mundo dos mortos e dos vivos se mestura, se os deuses e os homes se tratan de ti, e porque toda busqueda do sentido da vida ten dimensions sicoloxicas, relixiosas, fantasiosas, que precisan deses simbolos, comuns a humanidade enteira, simbolo que constitue a autentica linguaxe universal. O paxaro que fala, a arbore que canta e a auga dourada; Manta en Roma e A gaita que facia a todos bailar, os tres titulos deste primeiro volume contanse ainda nas aldeas de Galicia. Do primeiro, O paxaro que fala, a arbore que canta e a auga dourada, faise unha version literaria a partir dunha oral rexistrada na Pontenova, nunca impresa, e doutras mais coñecidas, poucas, rexistradas hai alguns anos. De Manta en Roma so hai unha version oral galega, ainda inedita, e que e a unica fonte da que bebe a reelaboracion que aqui se ofrece. Do terceiro, A gaita que facia a todos bailar, mais coñecido, refundense unha serie de versions orais que lle dan o corpo, a forma e o sentido que debeu ter algun dia. En todolos casos cada conto vai anotado coas fontes das que se partiu para elaboralo.

Estes contos de encantamento, procedentes da da tradición oral popular e reelaborados e adap-tados polos escritores Antonio Reigosa e Xosé Miranda, dan testemuño da vixencia do conto oral galego hoxe

O porco Bacoriño vive sentado no cumio da Croa do Medulio. Bacoriño, que sempre foi un porco rebuldeiro e infatigable, está canso, moi sufocado, por que acaba de correr sete parroquias escapando dos seus verdugos que o tiñan setenciado a morte sen xulgalo. Mais, Bacoriño sabe que ten o seu destino escrito: os matachins deben cumprir co rito e sacrificalo o dia do seu patron, o dezasete de xaneiro, Santo Anton Lacoeiro. Bacoriño non e un porco normal: fala, discorre e cavila como calquera persoa. Razons pola que Bacoriño non acepta conformarse co seu destino e emprendera unha desternillante aventura.Unha novela de humor de Antonio Reigosa no que destaca a sua esplendida linguaxe e unha excelente integracion da historia coa pervivencia da cultura tradicional. Andres Meixide humanizou a este personaxe coas suas divertidas ilustracions.

Outros novos seis contos marabillosos: "O cabalo buligán", "O mozo que non sabía que era o medo", "O demo na mochila", "Conto da moza e o la-garto", "O criado do cego", "A árbore das tres laranxas". Reelaborados e adaptados por Xoan Ramiro Cuba, Antonio Reigosa e Xose Miranda dan testemuño da vixencia do conto oral galego hoxe en dia. Encuadernacion: Rustica.

Asistimos ó longo das páxinas deste libro á transcrición da asisada conferencia que dictou, xa de vello, Afonso Alfonso, dos Alfonso da Golpilleira, ós seus conxéneres raposos máis novos para explicarlles polo miudo o modo de ser e de actuar tradicional dunha especie que e evidente que vai pouco a pouco "perdendo as maneiras". Co exemplo da propia vida, Afonso vai debullando en lembranzas a sua docta experencia vital nunha chea de peripecias que, dende a primeira paxina, e quen de engaiolarnos coa viveza dos acontecementos narrados e -atrevome a empregar a imaxe- co saboroso da linguaxe. Estamos ante unha historia de raiz popular que achegara os lectores adultos moitas reminiscencias e que sera capaz de axudar a transmitir as novas xeracions lectoras a abundancia e riqueza dun acervo que de nigun xeito debemos esquecer, e menos ainda, como non foi inhabitual nalgun momento non tan lonxano, desprezar.

A colección Cabalo buligán reúne con­tos da nosa tradición oral, son as no­sas historias, a nosa cultura. Cabalo buligán convida a contar e a escoitar un con­to. Poñámonos con el a salvo dos perigos

A colección Cabalo buligán reúne contos da nosa tradición oral, son as nosas historias, a nosa cultura. Cabalo buligán convida a contar e a escoitar un conto. Poñámonos con el a salvo dos perigos da vida, transformemonos en principes ou princesas, en torres que acobillan os que estan en apuros, tiremos do seu ramal, coa certeza de que cando sexa necesario nos prestara a sua montura axil para bulir lixeiros polas corredoiras da imaxinacion.Este volume Contos de maxia, II conten catro contos:As duas nenas e as tres boas señoras, A princesa e o xigante de Xose Miranda A princesa que non ria de Antonio Reigosa A burra, a mesa e o pao de Xoan Ramiro Cuba

Estes Contos colorados son unha mostra ampla, seria, competente e representativa das narracións eróticas da tradición oral de Galicia. Douscentos noventos contos, a maioría deles moi breves, dos considerados popularmente como de amores, rubios, pilleirentos, pícaros, pillabáns, eróticos ou porno-inxenuos, xa que todos eles falan, insinúan ou inciden en materia sexual. Reelaboradas e coidadosamente anotadas, as narracións que aquí se presentan constitúen a variante total dos contos eróticos galegos que se foron aprendendo de boca a orella, de xeración en xeración, na longa viaxe dos séculos. Quen lea este volume verá desfilar páxina a páxina unha impresionante galería de maridos cornudos, curas putañeiros, acólitos e sancristáns luxoriosos, esposos cansos e pouco espilidos, casadas infieis, monxas lascivas, episodios de zoofilia, artes e enganos de amantes e queridos, descarnadas burlas de todo tipo de comportamentos sexuais, especialmente os dos cregos hipócritas que fan todo o contrario do que predican, pecados de luxuria de solteiros, casados e relixiosos con profesión de castidade, inocentes burlados, falsas virxes, fillas que burlan a severa vixilancia dos seus pais, contraseñas que abren portas e propician encontros secretos de amantes adúlteros e toda clase de trasegos eróticos; con distintas doses de atrevemento e ousadía pero case sempre nun ton de humor despreocupado e burlesco. Ós ollos de hoxe, unha alta porcentaxe destas narracións son machistas e en moitos casos retrógadas nas valoracións morais que transmiten; anque noutros casos poidan ser certeiramente críticas e cuestionen de arriba a abaixo os poderosos alicerces do estamento clerical; pero en definitiva veñen sendo a plasmación de cómo asume ou entende unha sociedade tradicional, hoxe en quebra, determinados valores.

A colección Cabalo buligán reúne contos da nosa tradición oral, son as nosas historias, a nosa cultura. Cabalo buligán convida a contar e a escoitar un conto. Poñámonos con el a salvo dos perigos da vida, transformemonos en principes ou princesas, en torres que acobillan os que estan en apuros, tiremos do seu ramal, coa certeza de que cando sexa necesario nos presentara a sua montura axil para bulir lixeiros polas corredoiras da imaxinacion.Este volume Contos de maxia, I conten catro contos:O pastor de coellos de Xose Miranda.O paxaro de ouro de Antonio Reigosa.O ferreiro de Mambres, O ferreiro e o demo de Xoan Ramiro Cuba.