María Victoria Moreno

0

Por culpa do fachendoso galo Don Pío, as galiñas e os paxariños son as únicas criaturas que non podem vivir en liberdade na aldea. A envexa e ambición que sinte son tan grandes que o levarán á soida

Non somos fillas de Rosalía Non somos unha elite nin pretendemos pasar á historia. Vivimos como cidadás de a pé nunha Galicia que loita por incorporarse con dignidade aos tempos modernos. Vémonos rodeadas por xente que o fai mellor ca nós (escritores, deseñadores, músicos, empresarios, pintores) e iso estimúlanos. Secasí, hai unha humilde maneira de sentirse importante, a de quen abre camiño sen deixar constancia da súa pegada, e esa é a nosa. (María Victoria Moreno: Nosoutras)

O presente volume recolle sete textos que María Victoria Moreno escribiu en diferentes etapas da súa traxectoria literaria e que comparten o feito de non estar escritos pensando no público máis novo. Os relatos "O aguinaldo", "As follas feren xermendo", "Contra a noite" e "A casa das Marías" corresponden a unha etapa na que aínda non tomara a firme decisión de entregarse á lingua galega. Ao contrario que acontece cos relatos "A gaiola", se cada a súa primeira contribución á nosa literatura, e "Nocturno en tres tempos". Completa esta recompilación o texto "Nosoutras", que pola súa importancia dálle título a este libro.

Publicada en 1973, Mar adiante é a primeira novela en lingua galega de María Victoria Moreno e unha das novelas fundadoras da literatura infantil en galego. Unha mestra contoulles un día aos compañei

Un chico con problemas decide dejar el instituto e irse a Madiri: allí lo esperan unos amigos relacionados con el tráfico de drogas. Desde las Rías Baixas, viaja en autostop con una mujer de nombre celosamente oculto. Los dialogos que mantienen revelan la rica personalidad de ambos. Ya en Madrid, se despiden. El joven intenta reencontrar a su compañera de viaje... Solo entonces conocera su nombre y la razon que tenia para ocultarlo.

A escritora María Victoria Moreno recolle neste libro a súa experiencia e reflexións como enferma de cancro de mama. Unha crónica literaria de beleza desconcertante, de sinceridade asombrosa, escrita dende a serenidade e a coraxe de quen sabe que unha doenza, por grave que for, non muda a personalidade de ninguen, se non que apenas resalta os trazos caracteristicos de cadaquen. Velai a mirada humilde, froito dun optimismo sensato, de quen posue a conviccion de que nunca e tempo de abrirlle as portas a desolacion. Velai, a grandeza literaria dun texto que devolve ao lector ou a lectora a ilusion necesaria para conservar todo aquilo que confire a vida un valor, ate enton quizais subestimado: descubrir nas rutinas diarias pequenos praceres insospeitados, establecer vencellos afectivos ou amorosos, ou contar coa serenidade suficiente para enfrontar os contratempos do devir cotian. Destilacion de vida en estado puro.A lectura deste diario literario proporcionanos a posibilidade de esculcar os territorios da luz e a sombra da alma humana. Achegarse a estas paxinas cheas de coraxe, enchidas de humor e tamen dalgunhas bagoas, constitue un exercicio de humildade e de confianza nas posibilidades dos seres humanos. Esa e a aposta pola vida e pola esperanza a que nos convida Maria Victoria Moreno.A escritora María Victoria Moreno recolle neste libro a súa experiencia e reflexións como enferma de cancro de mama. Unha crónica literaria de beleza desconcertante, de sinceridade asombrosa, escrita dende a serenidade e a coraxe de quen sabe que unha doenza, por grave que for, non muda a personalidade de ninguen, se non que apenas resalta os trazos caracteristicos de cadaquen. Velai a mirada humilde, froito dun optimismo sensato, de quen posue a conviccion de que nunca e tempo de abrirlle as portas a desolacion. Velai, a grandeza literaria dun texto que devolve ao lector ou a lectora a ilusion necesaria para conservar todo aquilo que confire a vida un valor, ate enton quizais subestimado: descubrir nas rutinas diarias pequenos praceres insospeitados, establecer vencellos afectivos ou amorosos, ou contar coa serenidade suficiente para enfrontar os contratempos do devir cotian. Destilacion de vida en estado puro.A lectura deste diario literario proporcionanos a posibilidade de esculcar os territorios da luz e a sombra da alma humana. Achegarse a estas paxinas cheas de coraxe, enchidas de humor e tamen dalgunhas bagoas, constitue un exercicio de humildade e de confianza nas posibilidades dos seres humanos. Esa e a aposta pola vida e pola esperanza a que nos convida Maria Victoria Moreno.

Na pequena aldea de Vilaxeada vive Minia Senín, velliña de cabelos brancos e ollos tenros. Devecendo polo agarimo dos seus veciños, chora miudiño ata que un día o seu amigo o sol cambiará a súa sorte. A traves dun contiño entrañable e de gran sensibilidade, a autora mergulla nos nosos sentimentos espertando a tenrura e lembrandonos que non custa nada repartir aloumiños a esgalla.

María Victoria Moreno (1941-2005) foi unha escritora de amplísima cultura literaria. A súa relación coa poesía era moi fonda. Xa en 1973 elaborou a antoloxía Os novísimos da poesía galega. Sentíase fascinada pola poesia e era quen de transmitir esa paixon recitando poemas de corrido. E ainda que escribiu poesia no ambito da literatura infantil e moito menos coñecido que a sua vocacion lirica a levase a legarnos este libro, escrito nos ultimos anos: Elexias de luz, que agora publicamos postumamente, revisado por Xavier Senin. A ultima parte (Dous folios que foron brancos) e o poemario en que Maria Victoria estaba a traballar antes da sua morte e por iso se quixo conservalo tal e como ela o deixou. Elexias de luz e unha faceta mais da rica personalidade desta galega que permanecera para sempre no noso recordo, unha muller que se namorou da lingua e a cultura galegas, coas que mantivo unha fermosa historia de amor, como ela mesma o definiu.María Victoria Moreno (1941-2005) foi unha escritora de amplísima cultura literaria. A súa relación coa poesía era moi fonda. Xa en 1973 elaborou a antoloxía Os novísimos da poesía galega. Sentíase fascinada pola poesia e era quen de transmitir esa paixon recitando poemas de corrido. E ainda que escribiu poesia no ambito da literatura infantil e moito menos coñecido que a sua vocacion lirica a levase a legarnos este libro, escrito nos ultimos anos: Elexias de luz, que agora publicamos postumamente, revisado por Xavier Senin. A ultima parte (Dous folios que foron brancos) e o poemario en que Maria Victoria estaba a traballar antes da sua morte e por iso se quixo conservalo tal e como ela o deixou. Elexias de luz e unha faceta mais da rica personalidade desta galega que permanecera para sempre no noso recordo, unha muller que se namorou da lingua e a cultura galegas, coas que mantivo unha fermosa historia de amor, como ela mesma o definiu.

Este libro de María Victoria Moreno reúne tres contos de animais escritos en verso e ilustrados por Manolo Uhía: "Xa non teño medo", "Can branco, can negro" e "¿Un cachiño de bica?". Xan vive nunha cidade e ten medo cando se vai deitar; grazas a unha chorumiña comprobara que no ceo sae a lua e florece o sosego na terra escura. Nicolau e un canciño que foi recibido por todos con aloumiños e festas, mentres que Correcamiños naceu na beiravia da estrada; ambos os dous un bo dia xuntaranse nun arrabalde perdido e uniran para sempre o seu destino. Ivan coida a Nica, unha cadela ben xeitosa, a que moito lle gosta os cachiños de bica. Tres contos para todos os nenos e nenas de sete anos en diante que buscan o amor nos olliños doces de mel dun can de bondadosas orellas.

Antón e o seu can Leonardo protagonizan unha historia para todas as idades É unha narración que se publicou por primeira vez no ano 1986 e que desde entón se convertiu nun dos libros máis buscados por pequenos e grandes, pois ainda que foi escrito pensando en lectores de doce anos, o final, como sucede con toda literatura de calidade, acabou sendo unha obra para todos. Conta as historias que lle suceden a Anton e mais a Leonardo. O primeiro e un neno que se chama Anton Andrade Asorei e que cursa oitavo. O segundo, a pesar do nome, non e un rapaz, senon un can; polo tanto carece de apelidos. O longo do libro suceden moitas cousas, tanto a Anton como a Leonardo. Quen as conta e Anton. E sabe contalas moi ben.

Incluído na lista White Ravens 2002Unha novela chea de contrastes que prescinde das convencións máis rutineiras da narrativa xuvenil. En Guedellas de seda e liño a nobre delicadeza do ambiente pacego habitado polos seus protagonistas contrasta vivamente coa ruindade sempre o axexo dalguns personaxes que por ali rondan. A novela esta escrita coa pulcritude estilistica e o rigor constructivo que caracterizan a literatura da autora de Anagnorise. E unha obra que nos convida a compartir un mundo complexo, unhas veces radiante e outras veces noxento, que ten no amor a sua ultima e verdadeira xustificacion.

Unha fermosa novela de amor que figura entre os libros máis lidos e admirados pola mocidade galega O protagonista principal de Anagnórise é Nicolau Arís, un rapaz con problemas que un día decide deixar os estudios no Instituto e marcha a Madrid co proposito de encontrar a uns amigos que se dedican a negocios relacionados co trafico da droga. A viaxe en autostop faina cunha muller intelixente, de nome celosamente oculto, que o recolle na estrada, e coa cal fala durante as horas que pasan xuntos dentro do coche. Os dialogos, sempre axiles e ocurrentes, pero tamen naturais, van revelando a rica personalidade de ambos. Xa no destino, Nicolau e a sua amiga ocasional separanse sen que o rapaz saiba o nome dela. O remate, despois de que Nicolau entre en contacto cos compañeiros que o agardan en Madrid, ira buscar a sua amiga. So enton sabera o seu nome.