Eva Mejuto

O prohibido era excitante e aterrador ao tempo. O perigo de ser vista, o medo de que desen con ela, formaba parte dun xogo ao que Mariña estaba prendida. Coábase na mellor biblioteca do mundo, co universo enteiro para ela arrombado nos andeis. Ata que non puidese sair da aldea, ese era, sen dubida, o unico paraiso posible. As veces a felicidade era tal que esquecia onde estaba e o perigo que corria. Facia mal en coller prestados os libros? A familia roubaranlle a casa para facer a residencia de veran do Xeneralisimo, asi que estaba no seu dereito. E ese veran pasarian tantas cousas que todo cambiaria de vez na vida de Mariña, no Pazo de Meiras e, talvez, no pais enteiro...

Estación de tren de Ribadavia, verán de 1943. Günter busca ascender na Gestapo destapando unha trama internacional que axuda os xudeus a chegar a Portugal e abandonar Europa. Lola é unha muller brava

Había una vez una mosca fosca que vivía en el bosque. Harta de zumbar y dar vueltas sin parar, decidió hacer una casa.–Podré dormir en la cama, podré estar muy calentita, preparar ricos pasteles y re

O que non se di é coma se non existise, afirmara o avó un día, e xa ía sendo hora de existir. Ata ese momento só vivira de portas para dentro. Agora xa non había marcha atrás. A cámara pedíalle que falase."Son Alex, un mozo transexual. Abro este vlog para compartir con vos a miña vida. Quen me coñeza e estea a ver este video entendera moitas cousas, ou mesmo non comprendera -ou non querera comprender- nada. O distinto asusta, da vertixe porque obriga a cuestionarse tantas cousas... E por iso fago este video, porque non quero ter mais medo, nin vergoña de ser quen son."Antes de que lle dese tempo a pensar, conectou a camara co ordenador. Vinte e dous segundos. Ese foi o tempo que tardou o arquivo en subir a rede. "22 segundos" relata, en primeira persoa, anacos da infancia e adolescencia dun mozo transexual que, desde os primeiros anos sabe -sen poñerlle etiquetas- que a sua identidade de xenero non coincide co sexo que lle asignaron ao nacer. Unha obra que busca visibilizar, desde a empatia, un colectivo de persoas historicamente silenciadas e denigradas que loita por que as leis -e a sociedade- deixen de consideralas enfermas.

CONTENIDO:Nunca había visto esa parte de la isla, la torreta y la verja, ni los guardias con fusiles que vigilaban, ni los cientos de hombres que esperaban detrás de ellos, con el hambre y el miedo en sus miradas. Desde nuestra casa, solo se veian unos arboles y el puente. Nada mas. Las cosas no siempre son como parecen.La isla de S. Simon fue, durante la guerra civil, carcel y campo de concentracion para mas de seis mil hombres inocentes. Muchas fueron las mujeres que, desinteresadamente, ayudaron a hacerles mas soportable la condena llevandoles comida y ropa limpia a la isla.

Dez gatiñas curiosas, rebuldeiras, intrépidas, van coas súas mochilas percorrendo toda Galicia. Ata onde as levará a súa viaxe? Con base na tradición oral e un gran sentido do humor, Eva Mejuto e Ví

Primeiro título da colección Pequena Memoria, para recuperar as voces silenciadas da historia.«Nunca vira esta parte da illa, nin a torreta nin o enreixado, nin os gardas cos fusís que vixiaban, nin

A vida de Begoña Caamaño, a autora homenaxeada nas Letras Galegas 2026, foi un fío extraordinario que se pode seguir nas páxinas desta biografía ilustrada. Desde a súa infancia inventando xogos ata converterse nunha das voces mais importantes da radio, do activismo e da literatura galega, Begoña loitou sempre pola xustiza, polo galego e pola igualdade, tecendo redes de amizade e escribindo. Nas suas obras, deulles voz e puxo no centro a mulleres que a literatura deixara nun segundo plano. O fio de Begoña rompeu cedo de mais, pero os fios da memoria permanecen e manteñen vivo o legado dunha figura clave na cultura galega contemporanea.

Hi havia una vegada una mosca fosca que vivia en un bosc. Tipa de brunzir i de fer voltes sense fi va va decidir fer se una casa. –Podré dormir en un llit, i escalfar-m’hi un xic, fer més d’un pastís

Maruxa e Zezinho viviam na aldeia. Maruxa lavrava, cosia e varria. Zezinho folgava, cantava e dormia. Mas um belo dia?

Corre corre, calabaza es un cuento popular portugués, de gran tradición en el país vecino, y que, sin embargo, nunca había sido editado en castellano. Cuenta la historia de una viejecita que, de camino a la boda de su nieta, encuentra a un lobo, un oso y a un leon que quieren comersela. Ella convence a los animales para que la esperen a su regreso del convite y, despues de la celebracion, la nieta y la viejecita traman un plan muy original para burlar a las tres fieras.

Soñar en noites de lúa, trae fortuna. Podedes pedir tres desexos, dicía o misterioso papel que se coou pola cheminea, cando os velliños estaban a asar un anaco de pan. Dentaduras de ouro, traxes elegantes, un palacio de diamantes Que dificil escoller! Enton a velliña cavilou que cun chourizo metido no pan, pensaria mellor. E, de repente zas!, velai un chourizo. Acababa de malgastar o seu primeiro desexo! Cantos soños caben en tres desexos? Este conto, adaptado da tradicion oral portuguesa, falanos do poder dos soños, da sorte que aparece e desaparece, caprichosa diante de nos, e de que mentres teñamos afecto e soños por cumprir, seremos felices. Son moitas as variantes que esta historia presenta segundo o pais; en Inglaterra, no canto dun chourizo, o elemento que se lles aparece aos ancians e acaba por substituir as riquezas soñadas e un pudin de chocolate. Tamen existe unha variante portorriqueña que nos presenta unha avoa, que tras desbaldir un desexo, ve como o seu marido pide que lle saian orellas de burro. Gabriel Pacheco colabora cunhas ilustracions de gran poder evocador. De principio a fin, xoga cos recursos escenicos e introduce elementos que aumentan a carga simbolica do texto: como o xogo da lua, que co seu nobelo tece e destece a fortuna dos protagonistas, as chaves, as pechaduras Relevante e tamen a escolla das cores, recurso chave, en relacion coas emocions e co momento real ou desexado representado. Textos de Eva Mejuto, a partir dun conto tradicional portugues Ilustracions de Gabriel Pacheco

“Sempre Infinita” é un álbum poético, un petisco da vida e obra de Luísa Villalta, narrada con palabras e imaxes desde as ondas do mar.

Elisa e Marcela foron dúas mulleres galegas que, a principios do século XX, protagonizaron un feito histórico: casaren, co único obxectivo de estar xuntas. Elisa adoptou a identidade do seu curmán falecido Mario coa finalidade de poder casar coa sua amada Marcela, nunha epoca na que o amor entre persoas do mesmo sexo estaba prohibido.

Corre Corre, Cabacinha é um conto popular português de grande tradição. Conta a história de uma velhinha que, a caminho da boda da sua neta, encontra um lobo, um urso e um leão que a querem comer. Co

Os animais, empezando pola araña, vanse preparado para unha viaxe. Pensan nas cousas que precisan: abrigo (os animais cuxo nome empeza pola "A"), bolso (os animais coa "B"), crema para o Sol (os animais coa C)... Cando cada animal esta listo, chama polos seus amigos (Abella chama pola avespa, pola Azor, pola Araña...) e van tomando asento... Asi pasa con todas as letras do alfabeto, ata que ao final... empeza a chover. Descobrese ao final do conto que se trata do ARCA DE NOE. A idea e que o animal principal de cada paxina estea configurado, graficamente, a partir da propia forma da letra que lle corresponde, que sexa reconocible tanto a letra como o animal. Esta idea danos xogo para crear toda a proposta didactica do libro, que, ademais de servir para entreter aos mais pequenos, teña unha funcion tanto de traballo na aula como punto de encontro para aprendizaxe e o xogo nas familias.

Non vin vella nin velliña, nin velliña nin vellón. Corre corre, cabaciña. Corre corre, cabazón!, respondía á cabaza que ía rodando polo camiño, ante a mirada estupefacta do lobo, do oso e do león. Quen estara dentro dela, facendo burla das tres feras? Corre corre, cabaciña e un conto popular portugues, de gran tradicion no pais veciño, mais que ainda non fora editado en galego. Relata a historia dunha velliña que, de camiño ao casamento da neta, atopa un lobo, un oso e un leon que a queren comer. Ela convence os animais para que a esperen a volta do convite e, despois da celebracion, a neta e a velliña argallan algo moi orixinal para burlar as tres feras. Ben que baixo denominacions diversas: A vella e os lobos, O macaco e a cabaça (na version brasileira), A cabacinha ou A vella que ia na calabaça e encontrou um lobo, Alice Vieira, escritora sobranceira en Portugal, ou compiladores de contos tradicionais lusos como Adolfo Coelho, S. Romero, A. Oliveira ou L. Vasconcellos, recolleron incontables variantes desta historia por todo pais e tamen polo Brasil. Nalgunha delas, os animais devoran a avoa, mais nesta adaptacion elixiuse un final en que a vella e a neta, con enxeño, humor e imaxinacion, conseguen superar os conflitos e darllelo seu merecido as tres feras. Cun ritmo axil e co lenga lenga case un trabalinguas, ainda vivo nas versions portuguesas que circulan ata o de agora, este conto multiplica as posibilidades expresivas da narracion e da representacion teatral. Por ultimo, Andre Letria, ilustrador de gran prestixio alen do Miño e gañador en varias ocasions do Premio Nacional de Ilustracion de Portugal, crea personaxes de gran forza e personalidade, que dota dunha expresividade acentuada e dun imaxinario humoristico ben definido. Texto de Eva Mejuto, a partir dun conto popular portugues Ilustracions de Andre Letria

Só coñezo o campo no que vivo. Que haberá tras a montaña? Mentres, na cidade…

No he visto vieja ni viejo, ni viejita ni viejota. Corre corre, calabaza. ¡Corre más calabazota!, respondía a la calabaza que iba rodando por el camino, ante la mirada estupefacta del lobo, el oso y el leon. Quien ira dentro de ella, haciendo burla de las tres fieras? Corre corre, calabaza es un cuento popular portugues, de gran tradicion en el pais vecino, y que, sin embargo, nunca habia sido editado en castellano. Cuenta la historia de una viejecita que, de camino a la boda de su nieta, encuentra a un lobo, un oso y a un leon que quieren comersela. Ella convence a los animales para que la esperen a su regreso del convite y, despues de la celebracion, la nieta y la viejecita traman un plan muy original para burlar a las tres fieras. Escritores de la talla de Alice Vieira y compiladores de cuentos tradicionales lusos como Adolfo Coelho, S. Romero, A. Oliveira o L. Vasconcellos, han recogido variantes de esta historia en todo Portugal e incluso Brasil, con historias que han dado en llamar A vella e os lobos, O macaco e a cabaça (en la variante brasileira), A cabacinha o A vella que ia na calabaça e encontrou um lobo. En alguna de estas versiones los animales se comen a la abuela, pero en esta version se opto por un final en el que la vieja y la nieta, reuniendo ingenio, humor e imaginacion, consiguen superar los conflictos y darle a las tres fieras su merecido. Con un ritmo agil y usando lenga lenga casi un trabalenguas-, presente en las versiones portuguesas que aun hoy circulan, este cuento ofrece muchas posibilidades expresivas de narracion y representacion teatral. Andre Letria, ilustrador de gran prestigio en Portugal y ganador en varias ocasiones del Premio Nacional de Ilustracion del pais vecino, crea personajes con mucha fuerza y personalidad, acentuando su expresividad y enriqueciendo las imagenes con un imaginario humoristico muy definido. Texto de Eva Mejuto, a partir de un cuento popular portugues Ilustraciones de Andre Letria