Xosé Vázquez Pintor

Plinio, que foi un neno da inclusa, ten os ollos abertos cara aos antípodas. Na brevidade dunha noite dos estragos, acompañado por Luneda -o seu can-, relata as circunstancias do seu mundo, a vida na cidade do mar, cando os abismos semellan ser historia. Medra o silencio e Plinio vive na memoria e nas palabras do seu tempo: 2014. No desamparo renacen para sempre as resistencias, que o protagonista prende e abrasa nunha noite maxica. Todo e axiña: vai na devoracion. O lume e a brasa dos monologos. O realismo, desbordado no transito, xa non existe senon canda o solpor. E velai van de balde e de bussines no avion transoceanico da fuxida as parrafadas de Banka e de Kapito, as alimarias, nunha viaxe a bordo que o soño nunca acorda. Desce o boeing cabo de moi lonxe e a noite troca en sol de ausencias.Plinio, que foi un neno da inclusa, ten os ollos abertos cara aos antípodas. Na brevidade dunha noite dos estragos, acompañado por Luneda -o seu can-, relata as circunstancias do seu mundo, a vida na cidade do mar, cando os abismos semellan ser historia. Medra o silencio e Plinio vive na memoria e nas palabras do seu tempo: 2014. No desamparo renacen para sempre as resistencias, que o protagonista prende e abrasa nunha noite maxica. Todo e axiña: vai na devoracion. O lume e a brasa dos monologos. O realismo, desbordado no transito, xa non existe senon canda o solpor. E velai van de balde e de bussines no avion transoceanico da fuxida as parrafadas de Banka e de Kapito, as alimarias, nunha viaxe a bordo que o soño nunca acorda. Desce o boeing cabo de moi lonxe e a noite troca en sol de ausencias.

Que a obra literaria de Vázquez Pintor sexa eminentemente poética non empece a visita do autor a outros xéneros, entre eles o teatral, que vemos hoxe reunido nesta fermosa antoloxía titulada "Teatro de Pintor", para indicar, talvez, unha certa condicion pictorica das dez pezas, ou cando menos a sua plasticidade, que as torna mais abertas, mais respirabeis.Da lectura das pezas contidas neste volume deducimos, en primeiro lugar, que son a obra e o traballo dun poeta, pola escolla de argumentos, linguaxes e espazos, mais tamen polas paradas metaforicas en temas e accions que denotan a vocacion precisa dun director de escena.

Para dicir abril. Cunha estrutura encabezada por poemas de Safo de Lesbos, a protagonista vai esmiuzando, nun xogo de intertextualidades, o que é a súa vida, marcada por un pasado de relacións imposibles de esquecer, dende a primeira infancia ata o momento presente. Vazquez Pintor, cunha linguaxe luminosa e unha poeticidade de imaxes que esixen do lector unha participacion activa, explora algunha das vetas mais escuras do ser humano, a soidade, os grandes traumas, a dor en estado lacerante, para deixar constancia da catastrofe emocional que supon enfrontarse a vivencias limite. Solidez, coherencia e complexidade formal conforman este universo rico que se rexe polas leis da simultaneidade perfecta de planos espazo-temporais, pola evocacion de poemas que, coma ecos, reinventan a memoria devastadora que nos da a medida da concepcion de que todo e ciclico, illa, fulgor do instante. O libro, que pode ser lido como un longo poema en prosa, como as paxinas dun diario intimo ou como uns delicados apuntamentos que convidan a reflexion, foi definido polo xurado do Premio Vicente Risco de Creacion Literaria 2007 como Unha novela innovadora cunha gran carga poetica na que abundan as figuras literarias. Sorprende o xogo temporal, a presenza do mundo dos sentidos e o achegamento a un tipo de sexualidade minoritaria Velai o testemuño dunha biografia insubornable.

A 205 do Hospital xeral Obradoiro ha ser en catro meses o derradeiro espacio de Velasco, un universo biográfico que se resiste á entrega. As relacións humanas, a experimentación, os impulsos dos fármacos e a memoria do amor e os desafectos. Xiz, desde a raiz do seu ambito rural, comparte as lealdades cara a rebelion perante a burla da pseudociencia que tenta rendibilizar os resultados. ¿Sera so ficcion?Esta obra recibiu oPremio de Narracion CurtaRicardo Carvalho Calero.Ilustracion da capa: Aurichu Pereira.

Vigo de Galicia, días de outono do ano 2001. O neto de Anxo Vilariño Enríquez agradece a memoria do avó, incondicional afeccionado, socio soñador dun Celta galego e campión. O rapaz escoita, en necesarias horas de garda e de terapia para o ancian, a grande novela historica, utopica do futbol galego...Bobi Vilanova Castro era o mais novo. Acababa de se incorporar, con a penas dezanove anos, o primeiro equipo do Celta de Vigo, que dirixia o severo adestrador aleman Lav Zilay, un vello triunfador do futbol europeo. Daquela o Celta formaba con Dominguez, na porteria; Pretinha, o lateral dereito que chegara do Botafogo Gaula, Rodri e Garces na defensa; Outes, Kristopher o internacional dinamarques, Kaisser e Manriquez na media; e Djuva -a estrela do equipo, o goleador esloveno- e Rodobam na dianteira. Un equipo que o presidente Santalo preparara a golpe de talonario para participar nas competicions europeas. Bobi dera un chimpo sorprendente dende a terceira a primeira division da liga de futbol profesional; el, soamente el representaba a canteira dos campos da Madroa e de Coia. Bobi andaba fino, era listo coma un allo, roubaba, servia, tocaba con aquel xeito seu, o pe acariñando a pelota, era un estilista. O responsable do seu ascenso, Xaime Barreiro, o humilde adestrador dos equipos xuvenis de base, dixolle ao seu neniño de diamante, camiño da entrevista co presidente: Bobi, acordate, paseniño e con humildade, non deixes que che suban os goles a cabeza. Asi arranca Lume de biqueira, a apaixonante novela historica do futbol galego, a utopica historia dun Celta que aposta decididamente polos valores da sua canteira. Xose Vazquez Pintor sorprendera con Lume de biqueira, a sua primeira novela escrita e publicada, na que recrea con fidelidade e paixon as intimidades do mundo do futbol, dende o profesional no que incorpora o protagonista, ata o futbol base que manexa con paixon e compromiso Xaime Barreiro, o heroe desta fermosa historia, na que permanece sempre como contrapunto a ilusion e paixon diaria dos milleiros de seareiros celestes. Lume de biqueira atraera a moitos lectores pola orixinalidade de converter o futbol en materia narrativa, pola emotividade e interese das suas tramas, pola fluidez dunha escrita, pola utilizacion dunha lingua axil, innovadora

O autor de Os vellos oficios, Xosé Vázquez Pintor (Agolada, 1956), é profesor de lingua e Literatura Galegas no ensino medio, ademais de creador e animador do grupo de teatro independente Ancoradouro e do teatro para maiores Casa da Bola, en Cangas. Como colaborador habitual en prensa e radio, hoxe manten unha columna semanal nas paxinas de opinion e deportes de La Voz de Galicia. Poeta moi recoñecido obtivo importantes galardons, como o Premio Cidade de Ourense en 1989 polo seu poemario Na vertical da noite, e o Premio Esquio, do mesmo ano, por No corazon mancado. Os vellos oficios e un libro que recupera a memoria de sete oficios tradicionais galegos e da a palabra os seus protagonistas: panadeiras de San Cristovo de Cea, atadeiras de Moaña, oleiros de Niñodaguia, albardeiros de Moraña, guarnicioneiros de Maceda, seitureiros de Allariz e tecedeiras de Vilariño do Rio en Xunqueira de Ambia. Os vellos oficios, en cada un dos seus sete capitulos, recrea aqueles espacios que foron ou ainda son verdadeiras testemuñas dun labor singularizado e moitas veces identificativo coas propias raices: o da comunicacion entre a Terra e o Home, na que xorde un rico mundo de traballos, de habitos e permanencias. O autor vincula os mitos a paisaxe, reiventando a muller e o home de oficio, nunha singular asociacion creativa, nunha xeografia correcta dentro do deseño que propiciou a historia para cada lugar. Vazquez Pintor, con singular mestria, reconstrue a partir dos testemuños orais dos seus protagonistas, sete relatos-cronica do quefacer cotia dalguns dos oficios tradicionais a punto de desaparecer. O riquisimo labor de recuperacion lexicografica recollido nun glosario de termos o remate do volume, a pormenorizada e moi coidada aportacion fotografica de cada un dos labores tradicionais realizada por Luis Viñas, asi como a singular fasquia poetico-narrativa de cada relato, fan deste volume unha aportacion moi novidosa a recuperacion da nosa memoria colectiva. Un libro singular, sen dubida.

Tal era vivir é a terceira e última entrega dos ensaios antropolóxicos que Xosé Vázquez Pintor comezou en Os vellos oficios e continuou con A tribo sabe. O autor achégase á vida dos colmeiros que preparan o teitado das últimas pallozas do Cebreiro e dos canteiros ou pedreiros do Campo de Xastre, en Agolada, que labraban a fermosa arquitectura das fontes e feiras de Galicia, ao tempo que recupera a fala dos arxinas de Cerdedo e dos mestres da pedra de máis sona das terras de Montes; dá conta dos labores e da fala dos cesteiros ou bogardes de Mondariz e dos cereiros ou borreiros (xeralmente tamén capadores) de Forcarei. O traballo dos encadernadores de Viveiro, dos ferradores de Penaporrín e dos aceiteiros de Quiroga son igualmente reconstruídos a partir dunha memoria viva aínda conservada polos artesáns destes vellos oficios de noso. Particular importancia ten no volume a recuperación das carreiras do cordel, a actividade artesanal de confección de cabos e cordas, empregados en oficios agrarios e mariñeiros, que se desenvolve na parroquia de Meira do concello de Moaña. O volume inclúe un completo apartado fotográfico e un apéndice onde se recollen a fala ou xerga dos arxinas de Pontevedra e o dos cesteiros de Mondariz.

A vida e bo facer de fogueteiros, campaneiros, cabaqueiros, polbeiros, ferreiros, afiadores, zoqueiros, tratantes e albaneis, reconstruída dende a memoria viva dos nosos artesáns tradicionais. Encuad

Unha novela polifónica, de voces e de ecos que transparentan o distinto, o diferente dentro desa atmosfera sórdida da vila de Boapedre, ó longo de máis de medio século en que se respiraba o aire das tres guerras. O Campo do boi, referente ainda vivo na Moureira pontevedresa, da pe a imaxe simbolica do animal metaforico de Galicia: paso firme e vagoroso, resistencia, lealdade, forza, memoria...A memoria do boi de Xose Vazquez Pintor foi merecedora do Premio Torrente Ballester 2000 outorgado pola Deputacion Provincial da Coruña. Esta e unha novela polifonica, de voces e de ecos que transparentan o distinto, o diferente dentro desa atmosfera sordida dunha vila de beiramar e rio, o longo de mais de medio seculo en que se respiraba o aire das tres guerras. O Campo do boi, referente ainda vivo na Moureira pontevedresa, da pe a imaxe simbolica do animal metaforico de Galicia: paso firme e vagoroso, resistencia, lealdade, forza, memoria...A cidade antiga de Pontevedra cativou o autor e moveuno a recrear as biografias dun tempo dificil sobre eses espacio cheo de maxia, onde a Pedra, o Rio e o Mar han ser a textura e o formato para un friso poetico no que a palabra vai tecendo os fios dos personaxes singulares de Boapedre. Un broslado de estampas que brillan coma ourives sobre un fondo claro ou gris, incerto ou desolado, na rebelion dos soños.

O merlo Asubío e as mazás Fina e Petra viven nunha horta da cidade de Megasoños. A horta é un lugar fermoso onde a Natureza loce as súas mellores cores, que o aire se encarga de repartir entre as árbores, os froitos e os paxaros. O dono da horta, levado polas ansias de poder e polo desexo de enriquecerse, acaba coa vida da horta e, con ela, coa alegria da propia.