Xulio Carballo Arceo

Pocos elementos del paisaje gallego resultan tan sugerentes y misteriosos como los castros. Testigos del largo período que comprende prácticamente toda la Edad del Hierro —su fin se sitúa en el siglo i después de Cristo—, los castros se extendieron por un área geográfica que va de Galicia a Zamora, pasando por el norte de Portugal, Asturias y León. En estos poblados fortificados, que constituyen la primera arquitectura doméstica gallega en piedra, vivieron pueblos ártabros, cáporos, cilenos, grovios… que poseyeron una estructura política determinada, adoraban a dioses conocidos (Coso, Rea, Bormánico…) y hablaban una lengua indoeuropea, probablemente celta. Esta palabra es clave y da paso a una polémica que parece no tener fin: ¿eran celtas los habitantes de nuestros castros?

Carballo Arceo, Xulio Os xacementos arqueolóxicos, salvo algunha excepción, son aínda os grandes descoñecidos do turismo cultural; en parte motivado polo receo ao descoñecido, e en parte é provocado tamen pola percepcion raiana co esoterico que teñen os restos do pasado mais remoto para algunhas persoas. Compre romper con esa tendencia, sen pretender nin desexalo, polos propios riscos que leva que a visita aos xacementos arqueoloxicos se converta nun turismo de masas. Esta guia non vai dirixida aos profesionais ou afeccionados a arqueoloxia, senon, sobre todo, ao viaxeiro e excursionista que ten a necesidade de iniciarse en itinerarios alternativos e de coñecer cousas novas. O viaxeiro ou visitante tipo do xacemento arqueoloxico pode ser aquel que gusta da natureza, do silencio dos montes, de eludir o turismo de masas, que ten inquedanzas polo pasado, e que pretende compensar o modelo de turismo cultural dominante con alternativas menos coñecidas.