Ana Romaní (Noia, 1962) publica no ano 1987 o seu primeiro libro de poemas Palabra de Mar. Despois editaríanse Das últimas mareas (1994), Arden (1998) e Love Me Tender (2006). Creou e participou en distintos proxectos artísticos, entre eles “Son Delas”, “Lob*s”, “Estalactitas”, “Catro poetas suicidas. Intervención poetica contra a levidade” ou “A voz e o poema. Os periplos de Aviles de Taramancos”. No ano 2003 publica Antón Avilés de Taramancos. Antoloxía (Galaxia). Dirixe desde 1990 o programa de información cultural “Diario Cultural” da Radio Galega, recoñecido co Premio Irmandade do Libro da Federación de Libreiros de Galicia (1992), o Premio Xerais (1999) á cooperación no labor cultural, o Premio San Martiño á Normalización Lingüística e Cultural (2000). Premio da Asociación de Escritores en lingua Galega (2007), Premio ao Fomento da Lectura na modalidade de radio da Federación de Gremios de Editores de España (2007). Polo seu labor profesional recibiu o Premio Atlantida á xornalista radiofónica do Gremi de Editors de Catalunya (2008), Premio de Honra Marisa Soto da Asociación de Actores e Actrices de Galicia (2009) e Premio á Traxectoria Xornalistica da Asociación de Escritores en Lingua Galega (2009). Premio Nacional de Periodismo Cultural 2018.
Recibe novedades de Ana Romaní directamente en tu email
Estamos ante una poeta que rechaza las etiquetas para preservarse en el compromiso, inaccesible al desánimo aunque sus versos sean el resultado de buscar un instante en el que el poema irrumpa e ilumine. El volumen ofrece una lectura inedita y extraordinaria de la propuesta personal y politica de Ana Romani, un recorrido que revela su recorrido desde el paisaje con figuras de los primeros poemas hasta la disolucion en el contexto posthumano del tema.
Avilés de Taramancos mergúllanos a través dos seus poemas nun cosmos literario sólido e inzado de vivencias.Unha selección dos mellores poemas de Avilés de Taramancos, pertencentes a diferentes obras: As Moradias do vento, A frauta y-o gramelo, Poemas a Fina Barrios. Pequeno canto, Poemas soltos a Maricarme Pereira, Os poemas da ausencia, Nova Cronica de Ulises, Cantos Caucanos, As torres no ar, Ultima fuxida a harar, entre outras.
A colección Dombate incorpora ao seu catálogo a obra dunha das poetas que, desde a década de 1990, abordan a escritura afastándose da corrección e a mesura para se achegar aos lindes na que a expresi
A partir de arquivos persoais, conversas e lembranzas compartidas, álbums íntimos, rastros documentais dispersos, apuntamentos e pegadas en soportes singulares, Ana Romaní e María Xesús Nogueira ofrécennos unha biografia de Begoña Caamaño, para chegar a unha obra, a unha peripecia vital, que fala da xornalista que foi, das preocupacions que sedimentaron o seu traballo e a sua vision dos medios de comunicacion. Este e, pois, un exercicio de reconstrucion colectivo desde a confianza e a complicidade, co apoio imprescindible da rede de relacions que a escritora e xornalista xerou na sua vida, escrito a catro mans polas que foron amigas suas, a traves de desemellantes memorias que configuran unha vision de conxunto.
( Contiene QR con audigrafías ).La columna vertebral es un territorio literario, geográfico y político que Ana Romaní mapea con la rigurosa instrumentalidad del poema, convertido aquí en la sustancia de un cuerpo comun, social, inmovilizado, pero tambien en un ejercicio liberador de ironia e irreverencia parodica. En A desvertebra todo parece caer y en ese abismo confluyen tiempos y espacios. Sus cuerpos extenuados, sometidos al escrutinio, control, diseccion, disciplina, los mecanismos cotidianos de vigilancia, explotacion y saqueo, parecen subsistir en espacios asediados por una autoridad armada de discursos, con estrategias desplegadas en lo emocional, lo intelectual y en lo fisico. Y aun en la crueldad de las tacticas disciplinarias y en los espacios cotidianos donde se manifiesta ese dominio, Ana Romani hace emerger orografias imprevistas, otras formas de materia vibrante, quizas de vida.