Libros de Narrativa en gallego, página 9 de 156

De temática e ambientación gótica, que nos transporta á Galicia do s. XIX e supón un novo achegamento ao tema do dobre (rastrexable na literatura xa desde a Idade Media), vólvese actualizar o xa clásico enfrontamento do Ben fronte ao Mal que atopamos profusamente na tradicion literaria decimononica. No libro narrase a orixe da misteriosa maldicion caida sobre a liñaxe imaxinaria dos Soutomaior de Tristemil. A historia, que se remonta ao s. XIV, afunde as suas raices no crime habido entre dous irmans xemelgos en pugna pola posesion do morgado, o que traera como consecuencia a acelerada decadencia desta rama familiar e dos seus descendentes

Nesta novela técense dúas historias persoais que se enguedellan inevitablemente coma o bruar dunha melodía intimista, ergueita dun xeito doce e acre ao tempo. O rexoubo dun soño a pique de esmorece

12 relatos, 12 xeografías que se converten en 12 historias, cheas de erotismo cotián, real, sen picaresca, ancoradas todas elas no día a día para que o lector se recoñeza nelas e mesmo fantasee.Finalista do I Premio de erotismo Narrativas Quentes.

Non ser consciente do dano que causa o silencio, unha ollada perdida e aboiando no subconsciente que violenta sempre a víctima e verdugo. Calibrar as reaccións segundo o pánico como causalidade, o medo a ser, a mirar dentro de nos mesmos, a aceptar todo canto somos sen importar os pasos a dar por ese novo camiño, libre. Sen apreciar toda a sexualidade asumida nun sentimento disposto a ser o eco dun mesmo, sen medo. Ser incapaz de mirar ao exterior o xusto para non mancarse, e de rebelarse cando este non cumpra o seu cometido, o de ser soporte da diversidade. Falamos do que permanece sempre ali onde mais doe.

O viaxeiro encontra o amigo que busca gracias a unha palabra que aparece e reaparece en varias linguas. O amigo é o pasado, é unha sombra; e a viaxe pode que sexa absurda. Todo nunha India que se nos mostra a traves de conversas con prostitutas en Bombai, profetas nomadas, hippis nas praias de Goa, fotografos da miseria de Calcuta... As sombras deambulan por toda a escrita, no intermedio da fantasia e da realidade; poesia en prosa.

O feito de reunir nun mesmo volume estes catro relatos (``A páxina en branco´´ de Karen Blixen; ``O papel de parede amarelo´´, de Charlotte Perkins Gilman; e ``O indulto´´ e ``O encaixe roto´´, de Em

A enorme trascendencia de A Lenda Do Gran Inquisidor vén dada polo xenial tratamento que se fai de cuestións consideradas eternas e universais polo ser humano, como a problemática do amor, o dominio do mal, a existencia de deus ou o sentido da vida para a humanidade. O Gran Inquisidor segue e seguira sendo un texto extraordinariamente rico para reflexionar sobre o poder e a opresion inherentes a toda clase de igrexa e a toda clase de estado. (Claudio Rodriguez Fer). Os irmans Karamazov e a novela mais acabada que se escribiu xamais e o episodio do Gran Inquisidor e un dos cumes da literatura mundial (Sigmund Freud).

Nesta obra de Kiko Neves (Ponteareas, 1969), Xonás e un mozo coma tantos que non está satisfeito coa vida que lle tocou. Sumido na precariedade dun contrato laboral, ve frustrados todos os seus soños: un traballo digno; ingresos abondos para abandonar a casa familiar; casar e ter fillos; estas preocupacions manifestanse tamen no resto de personaxes do relato, aos que, coma ao protagonista, o recordo dos soños imcumpridos parece ameazalos constantemente.

É de agradecer que a reflexión e a práctica das artes nos conduza a dubidar sobre a entidade dos actos. Este título feliz merece o texto que o acompaña. Trátase dun libro fráxil no que a dúbida é omnipresente. E a inseguridade arredor do que se e ou o que facer, o medo. O medo aos nomes, o medo a nomear. A penas se contabilizan nomes nin xeograficos nin persoais, e so os das mulleres: Lena, Brenda, Elba, as vocais sempre as de ela. E un libro de derrotas, as victorias sempre hai quen as cante. Non e un tratado da condicion feminina pero si un libro sobre as mulleres, cando menos sobre mulleres. O volume compoñeno vinteoito textos nos que as personaxes aparecen, vanse e semellan que volven, co mesmo nome pero xa distintas. Fragmentos de historias que, valendose en por si, en conxunto forman unha historia maior. As mulleres vense de nenas e de adultas, como persoas e como parte das outras mulleres, da familia, dos homes, o que se espera delas. Vense desde dentro e desde fora, os narradores en estilo indirecto libre, primeira e tereceira persoa alternanse e as veces sorprendenos no medio dun relato a irrupcion dun narrador ou narradora inagardada. As historias situanse case sempre ou na noite ou en penumbra, o frio e os invernos reflicten o desamparo fisico e sentimental das protagonistas. As mulleres son violentadas sen delicto, case con fastio, coma se falasemos dunha rutina e nin se desen conta. Levan vidas de miseria e angustianse cando se ven inmobilizadas pola educacion patriarcal. Angustianse polo tempo perdido e por non seren quen de ceibarse a pesar de seren conscientes de que a trampa que as aferrolla ten barrotes de ficcion. A longa aprendizaxe do xenero xa afogou a sua sexualidade e dificultou as suas posibilidades de relacion coa realidade. Diante desta situacion caben varias respostas: o suicidio, a loucura, a obxectualizacion ou a violencia real ou intelectual como refuxio contra a traxedia. Quen isto asina celebra que obras coma esta se escriban entre nos. Agardamos mais.

O Manifesto Comunista é un clásico do movemento emancipatorio. A perennidade do Manifesto Comunista atópase no impulso moral que o inspira: o aborrecemento da inxustiza. As ideas centrais que discorren o longo do Manifesto son: A) Que o modo economico dominante de produccion e a estructura social que se deriva del nunha epoca historica constitue o fundamento sobre o que se basea a sua historia politica e intelectual, que unicamente se pode explicar a partir desa base; B) Que a historia da humanidade ten sido unha historia de loitas entre as clases explotadoras e explotadas; C) Que esa historia de loita de clases chegou a unha etapa na que a clase explotada e oprimida -os traballadores da era industrial- non poden liberarse sen liberar a toda a sociedade da explotacion e opresion, isto e, sen poñer fin as loitas de clases (Juan Ramon Capella, Leer El Manifiesto Comunista Hoy, 1993)