Libros de filología | Casa del Libro, página 24 de 3193

Unha colección destinada a acoller traballos xornalísticos, reportaxes, entrevistas e mesmo edicións de grandes publicacións que marcaron momentos fundamentais do xornalismo galego.

Este volume recolle relatorios presentados nas primeiras Xornadas sobre a vida e a obra de Roberto Blanco Torres (1891-1936) que tiveron lugar na casa da Cultura deste Concello entre os días 18 e 19 de setembro de 1998, co obxectivo de contribuir a difusion das diversas dimensions culturais e intelectuais do xornalista e literato cuntiense a quen se lle dedica o Dia das Letras Galegas de 1999. Encadernado en rustica.

A obra de Xohana Torres constitúe un macrotexto no que a autora vai debullando e desestabilizando o tópico da muller galega como abnegada matriarca e nai, protectora da casa e dos fillos. Rexeita así a inmobilizacion das mulleres como esencia da nacion. Igual que sucedera coas viuvas de vivos entolecidas ou suicidas de Rosalia de Castro, as protagonistas de Torres experimentan unha viaxe introspectiva, unha aprendizaxe e unha toma de consciencia que calla en identidades desarraigadas e insubmisas as que o contexto social e familiar lles apon o estigma de raras e ainda tolas. Esas identidades cuestionan o discurso da nacion herdado, identificanse coa alteridade, coas rexeitadas, e rachan coa condena tacita a muller emigrante. Seguindo esta xenealoxia, a Penelope navegante de Tempo de ria (1992) non e unha irrupcion abrupta pois conta cun antecedente, a Maxa de Adios Maria (1971), unha novela que nin se ten valorado suficientemente no que ten de proxecto creativo innovador nin como reescritura cultural subversiva e feminista.

Desde as páxinas de Xograres do mar de Vigo, asistimos, da man do profesor e especialista en Historia da Literatura Medieval Xosé Ramón Pena, a unha viaxe por momentos luminosos da nosa historia, da nosa conciencia como pobo creador. O libro iniciase cun estudio historico sobre o tempo dos trobadores, -detendose en analizar cuestions como a era compostela, o nacemento de Portugal, o Vigo dos trobadores e as distraccions e o lecer no Medioevo-, sen esquecer a formacion das linguas romances e o galego-portugues. O cerne do traballo do profesor Xose Ramon Pena esta constituido polo estudio do lirismo trobadoresco -abarcando dende a cronoloxia o estudio da cantiga de amigo- e da obra dos xogradores do mar de Vigo, aportando os datos biograficos conservados e a interpretacion da sua obra. O libro remata coa edicion dos textos de Johan de Canhas, Martin Codax e Meendinho, os que se engaden, tamen, o de outros xograres que glosaron o mar de Vigo Nuno Treez, Lopo Lians e Airas Nunez. Un libro didactico e divulgativo, dirixido o grande publico, merecida homenaxe os alicerces da nosa lirica.

Os xogos e actividades recollidos neste manual teñen como finalidade que calquera persoa vinculada coa interpretación teatral poida desenvolver a súa técnica sen inhibicións nin artificios

Xoaquín Lorenzo Fernández (Ourense, 1907-Lobeira, 1989) foi unha das figuras máis destacadas da xeración do Seminario de Estudos Galegos e do núcleo histórico do galeguismo ourensán. Compañeiro de figuras como Otero Pedrayo, Vicente Risco, Florentino Cuevillas ou Xesus Ferro Couselo constituiu o ultimo carballo da touza vizosa dunha xeracion que tivo a Galicia como o seu unico guieiro. Etnografo, arqueologo, historiador, profesor, fotografo, debuxante, fundador do Museo do Pobo Galego, membro da Real Academia Galega, Xoaquin Lorenzo percorreu infatigablemente os camiños, vales e castros de Galicia procurando atopar a autentica alma popular galega. Autor dun xigantesco esforzo pioneiro de sintese descritiva dos aspectos tecno-economicos da nosa cultura tradicional e da fala e literatura popular, recollidos en cento vinte e tres traballos monograficos e no seu amplo estudo sobre a Cultura Material editado no segundo volume da "Historia de Galiza" dirixida por Otero Pedrayo, a figura de Xoaquin Lorenzo e indispensable para entender o saber popular labrego e mariñeiro a piques de esmorecer diante das transformacions sociais producidas na segunda metade so seculo XX.O presente volume, "Xoaquin Lorenzo. Vida e obra", preparado por Marcos Valcarcel, constitue unha achega, a vez divulgativa e rigorosa, sobre o percorrido biografico e a obra dunha personalidade, homenaxeda no Dia das Letras Galegas de 2004, que tivo por oficio o soño de descubrir as raices mais fondas de Galicia.

Foi “Xocas” un dos etnógrafos máis importantes do seu tempo e autor de estudos fundamentais sobre a cultura material de Galicia. Discípulo dun grupo de intelectuais comprometidos co pensamento galegu

Xoaquín Lorenzo Fernández (Ourense, 1907–Lobeira, 1989) foi unha das figuras máis destacadas da xeración do Seminario de Estudos Galegos e do núcleo histórico do galeguismo ourensán. Etnógrafo, arqueólogo, historiador, profesor, fotógrafo, debuxante, fundador do Museo do Pobo Galego, membro da Real Academia Galega, Xoaquín Lorenzo percorreu infatigablemente os camiños, vales e castros de Galicia procurando atopar a auténtica alma popular galega. O presente volume, Xoaquín Lorenzo (1907-1989). Unha fotobiografía, preparado por Afonso Vázque.

El derecho de acceso a loa archivos y registros administrativos es, sin duda, el más trascendental y está llamado a transformar radicalmente los hábitos tradicionales de nuestra Administración, que a partir de ahora, está emplazada a actuar en despachos de cristal, a la vista de todos los ciudadanos y no sólo de los interesados en cada procedimiento concreto.A partir de la Constitución de 1978, donde se recogía de forma muy genérica el derecho de acceso a los documentos por parte de los ciudadanos, pocas disposiciones posteriores han venido a clarificar este aspecto de la profesión archivística que, en muchas ocasiones, suscita contradicciones en el proceder del archivero, a veces de complicada resolución. Si bien es cierto que hoy el profesional de los archivos está respaldado por un variado repertorio legislativo, las disposiciones suelen prestarse a interpretaciones contradictorias, motivo por le cual el archivero se ve obligado a tomar decisiones en dependencia de su propio criterio, incluso en disonancia con otros colegas. En este sentido, y como ya han apuntado algunos autores, cabe la pregunta de si está el archivero abocado a ser juez y orientador de conciencias, o si debe mediar siempre entre un ciudadano, exigente a la hora de acceder a los fondos documentales más recientes, y una administración que manifiesta una actitud restrictiva en la consulta por salvaguardar su propio interés o el de particulares. ¿Qué papel corresponde desempeñar al archivero ante ese interés manifiesto de algunas administraciones en destruir determinados documentos para impedir su acceso por la vía más drástica, y que no está posibilitando la continuidad y preservación de la memoria histórica de un pueblo?