El Delfí (1968), considerada una de les millors novel·les del segle xx portuguès, va significar un salt qualitatiu en la seva narrativa. Observa la realitat contemporània de Portugal com si fos una t
Hiru musikariren arteko harremanek osatzen dute eleberriaren mamia. Salzburg-en ezagutu dute elkar Horowitz maisuak Mozarteum eskolan emango duen ikastaro berezi batean parte hartzeko. Berehala gertakizun erabakigarri bat: musikari horietako batek, gero Glenn Gould piano-jotzaile ospetsua izango denak, Bachen Goldberg bariazioak jotzen ditu maisuki. Hori heriotza-kolpea izango da beste bientzat: piano-jotzaile oso onak diren arren, inoiz ez dira izango Glenn Gould bezain onak. Hiru pertsonaia nahastu horien bidez, Bernhardek bere izaera konplexuko alderdi ezberdinak plazaratzen ditu: izengabeko narratzaileaz gain Glenn Gould pertsonaia erreala baina berrasmatua erabiltzen du espresuki eta Ludwig Wittgenstein filosofoaren zenbait ezaugarri ere jasotzen ditu Wertheimer pertsonaia asmatuaren baitan; eta, horren bidez, artearen zentzuari eta helburuari buruzko kontakizuna eskaintzen digu, perfekzioa lortzeko irrika eta horren ezintasunari buruzkoa. Jeinu paregabearen bakardadea, porrot egin eta hori onartu ezinean kalezuloan sartuta dagoen artista eta idazkerari esker neurri batean zulotik irtetea lortzen duen narratzailea biltzen dira kontakizunean.
Bogdanski Dolina herri imajinarioan kontzentrazio eremu bat dago, baina agintariak ez dira naziak edo komunistak, baizik eta eliz hierarkia, eta apaizgaiak polizia sekretua. Gábriel Ventuza atzerritara herrira heldu da aitaren gorpuzkiak eramateko asmoz; iritsi bezain laster, ordea, arropa eta diru guztia lapurtu diote.Kontakizunaren estiloa eutsia, lehorra eta zorrotza da, bertako izugarrikerietatik urrundu nahi balu bezala, baina sexua zein natura aipatzen dituenean emankorrago aritzen da Bodor. Suma daiteke diktadura sasoietako egoera larrietan ageri ohi diren plazer uneak azpimarratzeko ahalegina egiten duela, deskripzio sentsualetan barrena.Maisutasuna erakusten du egileak pertsonaiak pizten, giroak iluntzen, harremanak narrasten, baina gorengo maila lortzen du kontakizuna egituratzen, eta horrek txunditzen du gehien: nola zatikatzen duen haria, zatikatuta ez dagoela uste izateraino.
El árbol de las palabras es un retrato de capital de Mozambique, entonces Lourenço Marques, en la época de la guerra colonial. A través de la historia de una familia, la autora describe la vida cotidiana de esta sociedad. Es un libro sobre la fascinacion de Africa y de la cultura africana, sobre la mezcla y el choque de culturas, en una ciudad en la que confluyeron Oriente y Occidente y en donde influencias europeas y asiaticas se mezclaron con raices africanas. Es tambien un libro sobre la adolescencia y la iniciacion sexual, una historia perturbadora sobre el paraiso que se convierte en pesadilla, sobre una relacion demasiado cercana con el padre y unconflicto con la imagen rota de la madre. Un libro magico sobre la infancia, a la que no se puede volver a no ser a traves del milagro de la literatura.
Truman
